...

είμαι βαθιά θλιμμένη

παλιότερα θα ορκιζόμουν οτι ξέρω καλά να το κάνω αυτό

τώρα απλά διαβάζω τις λέξεις που φτιάχνουν αυτό που είμαι

απόσταση

α π ό σ τ α σ η

πάρε απόσταση

δώσε απόσταση

εστίασε

σήκωσε το χέρι

εστίασε

ακινητοποίησε το ένα σου χέρι με το άλλο

μην ξεχνάς να αναπνέεις

συγκεντρώσου στον στόχο

στόχευσε

πάρε απόσταση

δώσε απόσταση

δώσε αυτό που έχεις να δώσεις

ανάπνεε

μην το σκέφτεσαι

το αξίζει

ο στόχος σου, το αξίζει

χτύπα

Όπως μπορείς πια δούλεψε, μυαλό.—

Ένας νέος, της Tέχνης του Λόγου —στο 24ον έτος του

Όπως μπορείς πια δούλεψε, μυαλό.—
Τον φθείρει αυτόν μια απόλαυσις μισή.
Είναι σε μια κατάστασι εκνευριστική.
Φιλεί το πρόσωπο το αγαπημένο κάθε μέρα,
τα χέρια του είναι πάνω στα πιο εξαίσια μέλη.
Ποτέ του δεν αγάπησε με τόσο μέγα
πάθος. Μα λείπει η ωραία πραγμάτωσις
του έρωτος· λείπει η πραγμάτωσις
που πρέπει νάναι κι απ’ τους δυο μ’ έντασιν επιθυμητή.

(Δεν είν’ ομοίως δοσμένοι στην ανώμαλη ηδονή κ’ οι δυό.
Μονάχ’ αυτόν κυρίεψε απολύτως).

Και φθείρεται, και νεύριασε εντελώς.
Εξ άλλου είναι κι άεργος· κι αυτό πολύ συντείνει.
Κάτι μικρά χρηματικά ποσά
με δυσκολία δανείζεται (σχεδόν
τα ζητιανεύει κάποτε) και ψευτοσυντηρείται.
Φιλεί τα λατρεμένα χείλη· πάνω
στο εξαίσιο σώμα —που όμως τώρα νοιώθει
πως στέργει μόνον— ηδονίζεται.
Κ’ έπειτα πίνει και καπνίζει· πίνει και καπνίζει·
και σέρνεται στα καφενεία ολημερίς,
σέρνει με ανία της εμορφιάς του το μαράζι.—
Όπως μπορείς πια δούλεψε, μυαλό.

Απόλλων Διόνυσε Ορφέα

Με τα γόνατα, με τα μαλλιά
να προσκυνήσω θα συρθώ
στο μέρος όπου απλώνουν

τα δίχτυα τους

οι μουσικοί

«Στην εποχή εκείνη άλλωστε ο καλλιεργημένος άνθρωπος λεγόταν και μουσικός ανήρ»

Oμάδα Από Ποίηση στο e-poema

http://www.poema.gr/dokimio.php?id=232&pid=

Συγχαρητήρια κορίτσια και Ματθαίε!

Δίνη

Μέγας φακός και δίνη
απόψε η Σελήνη
στήθος μονό
κι εγώ μωρό
σαν γάλα, φως ρουφώ

Κι ούτε πεινώ
κι ούτε διψώ
κι ούτε νυστάζω
μα απορώ
που πήγε το άλλο το μισό
που φτιάχνει το ζευγάρι
κι έμεινε το φεγγάρι
έρημο κι αλμυρό;

*ευχαριστώ την Κατερίνα που έκανε τους μικρούς μου στίχους ένα υπέροχο τραγούδι και για την μουσική χορηγεία όλης της νύχτας..
ευχαριστώ όλους όσους ήρθαν στην όμορφη βραδιά και όσους ήθελαν αλλά ξέρω πως δεν μπορούσαν. θα υπάρξει δεύτερη ευκαιρία, ως συνήθως σε αυτή την ζωή..
Κατερίνα, Μίμη, Χαρίτα, Ηλία, Δημήτρη, Μαρία, Σπύρο, Νίκη, Δημήτρη, Βασίλη ευχαριστώ για την ωραία συνέχεια..
υγ Μάθετε τα λόγια ε;

OΜΑΔΑ ΑΠΟ ΠΟΙΗΣΗ

Είστε όλοι καλεσμένοι
την προσεχή Δευτέρα 31 Μα'ί'ου στις 9.00 το βράδυ
στην εκδήλωση "καθ' οδόν"(Μαυρομιχάλη 18)
να διαβάσουμε ποιήματα και να τα πούμε από κοντά.

ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΠΟΙΗΣΗ
Αντιόπη Αθανασιάδου, Αγγέλα Γαβρίλη, Λένα Καλλέργη, Ματθαίος Κοντογιώργης, Ιουλία Λειβαδίτη, Πέννυ Μηλιά, Αγγελική Μητσολίδου.





μακάρι να σουν εδώ
γίνε το γέλιο της φωτιάς

Άτιμαι καλλιτέχναι

Αι καλλιτέχναι κατοικούν σε χλωροφυλλικά πρόαστεια.
Αι καλλιτέχναι διαβιούν σε σπίτια με κήπο, δίχως ποτέ να διανοηθούν να υποσκάψουν αυτόν.
Αυτό δεν τους εμποδίζει να αφοδεύουν εις άλλους κήπους.
Αι ιδίαι καλλιτέχναι λαθροβιούν σε υπόγειους νόμους, αδιαφορώντας για τυχόν αυτόνομους υπονόμους. Έτσι σκοντάφτουν συνεχώς εις εαυτούς τους ιδίους.
Αι καλλιτέχναι λένε και ξελένε «α», «ω», «δια ταύτα» και «ενθυμούμαι» αλλά δεν δύνανται να ηπούν «γαμώτο», «γαμώτη» ή «γαμώτη μου».
Διάφοραι καλλιτέχναι μιλούν, δια να έχουν το δικαίωμα δια να ομιλούν.
Αι καλλιτέχναι δεν τρομάζουν ποτέ, αλλά φοβούνται διαρκώς.
Άλλαι καλλιτέχναι σπάνε πολύ πιο εύκολα από ό,τι κολλάνε.
Ταύται θέλουν προσοχή.
Εύθραυστον και η πλευρά της κούτας με το κεφάλι ψηλά.
Μα δεν αναγράφεται πάντα.
art
too much morality
πώς τα λέει

ποινή

Έτσι λοιπόν αποφασίστηκε

Εγώ θα πρέπει να μείνω μετέωρη άλλα τόσα τουλάχιστον χρόνια

Το χάσμα του ήλιου θα μας καταπιεί-πρέπει να το φωνάζω αυτό δεν ξέρω όμως πόσο δυνατά- και όσοι μείνουν, θα ναι για να ναι.

Έξι χορδές θα δώσουν στον καθένα-όποιος πρόλαβε τον κύριο οίδε- και φλυτζάνια για τον καφέ της παρηγοριάς.

Τα ουρί δεν σφάξανε και το ρύζι δεν έβγαινε σωστά στην φόρμα

Ποιος είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε-μας πιάσανε κορόιδα κι αρχίσαμε τους αμανέδες από τώρα

Και πες και πες, βγήκανε κάτι γραφές ίσαμε το μπόι του και ποιος να τις διαβάσει; Φωνάξαν τον παπά τον θείο τον δεύτερο τον πίο

Αμπλα ούμπλα αμπλα ούμπλα το και το και βάι βαί βάι-όι μανούλα μου

Αμα είναι έτσι-το ανθιστήκαμε εμείς- πάμε να την κάνουμε γιατί έχουμε και κάτι δουλειές πολύ ανειλημμένες κάτω στο πειραιά, στο μουράγιο.

Κουνούμε το μαντήλι, το πλοίο θα σαλπάρει για λιμάνια ξένα, πηδάμε την μάντρα κι από δω παν κι άλλοι.

Τα σέα μας τα μέα μας στα μέσα και στα έξω ο άλλος όμως διαφωνεί καθότι μεγαλοδύναμος και τα πάντα πληρών.

Ελα δω εσύ,το λοιπόν έχουμε και λέμε. Διόδια, τριώδια, ίκα μικα σύκα, πήγαινε έλα και λογαριασμό δεν δίνω. Πώς και Διατί και περι ού ο λόγος;

Το και το, εξηγώ. Έτσι ο ή-λι-ος, έτσι το ρύζι, έτσι τα ουρί, κάτι χορδές κάτι φλυτζανάκια και καφές για τα καλά σαράντα μας απόμειναν ένεκα που δεν βγαίνει και το σύμπαν κι έχει και άλλα στο μυαλό του με μας θα ασχολείται, κύριε αυτέ μου;

Οκ αλλά κομένος ο βερεσές, έχω και παιδιά να θρέψω.

Πείτε μου κύριε πρόεδρε, όσο όσο,μπας και την σκαπουλάρω.

Ότι πεί ο δικαστής.

Ντελάλης, είπε.

Έτσι λοιπόν αποφασίστηκε

Εγώ θα πρέπει να μείνω μετέωρη άλλα τόσα τουλάχιστον χρόνια

Το χάσμα του ήλιου θα μας καταπιεί-πρέπει να το φωνάζω αυτό δεν ξέρω όμως πόσο δυνατά- και όσοι μείνουν, θα ναι για να ναι.

τα λαχανικά χαλάν,στα ψυγεία δεν βαστάν

δεν φταίς εσύ

Με θωπείες και νεύματα

Είσαι γυμνή.

Οπτασία γήινη με χώματα και σπίνους.

Είσαι γυμνή.

Γυμνή σε φαντάστηκα σαν κυοφορούσα έκλειψη.

Όταν ξεγυμνώνεσαι το βάρος σου αλλάζει.

Και κάποιος αδαής

γεμάτος κώνωπες τριγωνικούς στους ασθμαίνοντες όρχεις του

Θα νόμιζε πως πετώντας το αιμάτινο σεντόνι σου θα αλάφρωνες απ' το βάρος.

Αυτός δεν γνωρίζει πως το ειδικό βάρος του γυναικείου σώματος αυξάνει

όταν η γύμνια εκβάλλει στους ιλαρούς λοβούς μας με θωπείες και νεύματα!

Μια ιδέα δεν είναι απλώς ένα φωτόνιο σε πλήρη τροχιά

Καταγράφει συμβάντα απρόσμενα

Η ενική προσαρμογή των σχισμένων όσχεων

Η μονωδία είναι κραυγή σπαρμένη σε διαμάντια

Ο εύκρατος κόλπος σου

Και η ζεστή κοιλιά σου

Το σπέρμα μου απολαμβάνει την έκρηξή του

Και εξακοντίζει την ουσία του

Πάνω σε τέθριππα ευκαμψίας και ορμής

Σε ξένα σύμπαντα απολύτως οικεία και αναγνωρίσιμα.

Οι λέξεις θα σπάσουν σαν κλοιός γεμάτος επείσακτα φασόλια.

Οι λέξεις θα σπεύσουν να δαμάσουν το αλώβητο

Τεταρτημόριο μιας κήλης

Να μην αναστενάξεις

Εσαεί

*θανάσης αθανάσιος

Με κάνεις να θέλω

Να καταπιώ τετράγωνα κουτιά

Και τέλειες έννοιες

Με κάνεις να θέλω

Να συγχωρέσω τους φονιάδες

Να τους κοιμήσω πλάι

Στο θολό μου κρεβάτι

Και να τρέμω όλη νύχτα

Παραμιλώντας

Καινούργια ονόματα

για κάθε πλάσμα που ανασαίνει,

για κάθε του ανάσα:

«Αιλουροηθές, φιλοτρόμο, αειφιλές..»

Με κάνεις να θέλω

Να πλύνω όλα τους τα μαχαίρια

Με την καινούργια μου γλώσσα

Που κρυφά θα γνέθει ο ύπνος μου πλάι τους

Και κάθε πρωί, φοβεροί μνηστήρες,

Θα την ξηλώνουν

Με τη ραχοκοκαλιά μου

Με κάνεις να θέλω

Να μην ανασάνω

Ποτέ

μην τυχόν και ξηλωθούν

τα χείλη μας

*πεννυ μηλιά

Όταν σώπασαν όλοι..

*berliner party σε hackesche höfe

"..παιδιά",

είπε το πιό μικρό,
"να ασκηθούμε στο τραγούδι, στη φάρσα, στον χορό,
στην τεμπελιά, την μουσική, τη φιέστα.

Μόνο έτσι θα σπάσει το ρόδι που μας κρατά φυλακισμένα."

Από τότε όλα μαζί,
ακονίζουνε δοντάκια στριμωγμένα
σκορπάνε σα τρελά λευτερωμένα.

Χάι-χού

*Berlin August 2007

Λες και τα χειρότερα δεινά περίμεναν τον άνθρωπο

ακριβώς τη στιγμή που κατέβηκε από το δέντρο του.

Πώς γίνεται να είσαι

και κληρονόμος και πολέμιος του κάθε τι;

Δεν μου δίνεις αυτό που θέλω,

αλλά θέλω αυτό που μου δίνεις.

Από ΠοίΗΣη

Αγγέλα Γαβρίλη~

Το Παρίσι μέσα στο κεφάλι μου

Το Παρίσι είναι μια μεγάλη φωτεινή σφαίρα

που επιπλέει σε ένα σκοτεινό βάλτο.

Το φως τραβάει τα έντομα και τα ψάρια

έτσι τ' αρπακτικά κάτω απ' την επιφάνεια

είναι χορτάτα.

Οι γυναίκες είναι πάντα όμορφες:

''πως να χωρίσετε τον έρωτα της ζωής σας

χωρίς να χαλάσετε το μακιγιάζ σας''.

Οι άντρες είναι διανοούμενοι ή νταβατζήδες

ή και τα δύο μαζί.

Τα παιδιά είναι όπως παντού- δυστυχισμένα.

Η Μόνα Λίζα χαμογελάει στους πελάτες της

και εκδίδεται στα πλήθη των θαυμαστών

ως η Πόρνη η Μεγάλη της Βαβυλώνας.

Το ποτάμι ακόμα ξεβράζει πτώματα και ιστορία,

στα προάστια το αίμα της Αφρικής φλέγεται.

Μια μέρα θα τους σφάξουν όλους στον ύπνο τους,

κι αν θέλετε την γνώμη μου- αυτή θα είναι μια καλή μέρα

για το Παρίσι.

 

Ιουλία Λειβαδίτη~

Κάτω από κίτρινα φώτα

Τρως μόνο ψωμί και τυρί

και τα σωθικά των άλλων

Τρέχεις αδιάκοπα

για να πεις μετά ότι είσαι κουρασμένος

Ψάχνεις στη βιβλιοθήκη με έρημο βλέμμα

να βρεις επιτέλους το βιβλίο που εξηγεί

όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο

Ξαπλώνεις να σε φιλήσουν

για να ρωτήσεις μετά το γιατί

Γιατί πάντα βρίσκεται μια γυναίκα

πρόθυμη να σε γιατρέψει

Ενώ εσύ στ’ αλήθεια

το μόνο που θέλεις

είναι να αρρωστήσεις

Πέννυ Μηλιά~

Νησί του Πάσχα

Θάλασσα ήσυχη σα ψέμα

Δρόμοι της ειρήνης

Ξεχασμένοι απ’ τον άνθρωπο

Η θάλασσα μια γλώσσα ατόφια ελληνική

Μέλι και κοφτερό γυαλί

 

Εκεί που τα τρένα πηγαίνουν ακόμα

Χαλίκια, χαλίκια και βότσαλα

Σήραγγες και πορθμοί

μάτια που ανοίγουν στο χθες

πλάστιγγες της μνήμης

Δέντρα με μαύρα κορμιά

Φυλλωσιές που λιμνάζει το μάτι

Θλιμμένες κι άχρηστες πια Ακροπόλεις

Όλα ωραία, σαν Ανάσταση

Μαζί

κι είναι σα ψέμα

Κι άσε τους έλληνες περήφανους

Να κείτονται στα ρείθρα των καινούργιων αυτοκινητοδρόμων τους

Χρωστούμενοι και διαμελισμένοι

Ως αμνοί

Ποτίζουν την άνοιξη

Φρέσκιες κραυγές

Σκυροδεμένες παπαρούνες

Στην αιχμή του μεσημεριού

η απογύμνωση του παρόντος στις μέρες των ποιημάτων

αρχίζουν να αναβλύζουν οι στίχοι σαν αθώα εξομολόγηση

συλλαμβάνεται εκ νέου η κραταιά όψη του κόσμου

Αντιόπη Αγγέλα Λένα Ματθαίε Ιουλία Πέννυ

και Αγγελική

καλή αρχή και τύχη!

Όχι αηδόνι

Ένας τρελλός,
κλαδί που δεν μπορεί
ούτε τα φύλλα να σηκώνει,
όχι αηδόνι.

Ο γνωστικός
τα ήπιε απόψε πάλι.

Γυρνάμε γύρω
απ' ότι γυρίζει
μαζί μ' εμάς.

Ένα κεφάλι.

Ο γρίφος δεν είναι λύση.
Κάθε λύση είναι γρίφος.

Φύγαμε ήρθαμε.
Ξαναφύγαμε.

"Τί θα γίνει;"
Συνεχώς ρωτάμε,
σα κουτοί.

Κι ας μπορούμε πιά να διακρίνουμε
τα αποδημητικά πουλιά.
Πόσο σοφά δεν αναρωτιούνται
προς τι τόοοοσο ταξίδι.

τα κεριά πεθαίνουν βλαστημώντας

Η γλώσσα μου
Ανάβει ένα καθρέφτη
Με τέσσερα κεριά

Το πρώτο το'καψα
Το δεύτερο το'χασα
Το τρίτο –βάλτε το στον κώλο σας
Τι με νοιάζει;


Το τέταρτο θ'αντανακλά
Αιώνια ονειρική συγχώρεση
Και πανικό γιες σερ

Πέννυ Μηλιά

όπως ξυπνούν οι εραστές-Γιάννης Αγγελάκας

Γονάτισα και ζήτησα απ τα θλιμμένα σύννεφα

να λάμψουν, να ξεσπάσουν με βροχές,

κι όλη τη νύχτα γίναμε σκυλάκια και ξεδίναμε

και γλείφαμε ο ένας τ άλλου τις πληγές

Μεθούσαμε και πίναμε απ τα φιλιά που δίναμε

και σβήναν μία μία οι φωτιές,

και το πρωί ξυπνήσαμε απ όνειρο που ζήσαμε

έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα

ν αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,

κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε

ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε

και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,

και το πρωί ξυπνήσαμε απ όνειρο που ζήσαμε

έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα

ν αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,

κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε

ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε

και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,

και το πρωί ξυπνήσαμε απ όνειρο που ζήσαμε

έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

 

 

Άνεμος της άρνησης- Αθανάσιος Κούρτης

...Ωστόσο μέσα μας υπάρχει ένα απροσμέτρητο κενό:
όλα αυτά που αρνηθήκαμε, αδελφέ μου, να δώσουμε
ο ένας στον άλλο.

Από κει μπάινει ο άνεμος.

*από την συλλογή του
"Χειμερινά χελιδόνια"

Χρόνια πολλά Φαίδρα Φις

"Οι μέρες τρελαίνουν τα πουλιά,
οι νύχτες αναποδογυρίζουν τα κορίτσια
ώσπου ανεβαίνει η σελήνη κατακόκκινη,
σαν την ανάμνηση μιας ηλικίας που δεν θα ξανάρθει."

Τάσος Λειβαδίτης

πρωινό

Με ξύπνησαν ξανά
Τα παιδικά τραγούδια
Τα τζιτζίκια
Το καπέλο σου
Που απομακρύνεται
Χαρούμενο
Οι μέλισσες
Οι θάλασσες
Τα χόρτα
Συλλαβίζουν
Με γλώσσα μουδιασμένη
Το πρωινό


Στο μπάνιο
Τακτοποιημένη η μέρα σου:
Η χτένα, το μαγιό σου, το ξυράφι
Κι ο καθρέφτης να θυμίζει
Πόσο είναι όλα σχετικά.

Πέννυ Μηλιά

είσαι γλυκό του κουταλιού

Έσβησες

Τις σκέψεις σου

Αργά

Σαν τσιγάρο

Στο μολύβι τ’ ουρανού

Στο πράσινο της κληματαριάς

Τις χρωμάτισες

Σπουδαίος ζωγράφος ο πόνος

Τα πέλματα κρατούν ακόμα την δροσιά

Της βρεγμένης αυλής:

Κάτι να νοτίσει την θλίψη σου

Σφηνώθηκε στο μέσα της παλάμης σου

Σαν βελόνα πεύκου

Σαν πικάπ που κόλλησε

Στην ίδια γρατζουνισμένη χαρακιά

Σαν την λίγωση

Απ'το γλυκό του κουταλιού

Που όσο νερό κι αν πιεις

Επιμένει

Πέννυ Μηλιά

το διάφανο μετάξι

Από το ένα μέρος οι δυο τους
να έχουνε δοθεί σαν άλλοτε στον έρωτα.
Κι από το άλλο μέρος οι δυο τους πάλι
ασάλευτοι τώρα να κοιτάζουν.
Κοίταζαν τα διψασμένα σώματα
που ήσαντε κάποτε
κοίταζαν την ηδονή τους και ποθούσανε
και λιώνανε να σμίξουνε μαζί τους.
Όμως ανάμεσά τους ένα μετάξι διάφανο
σχεδόν αόρατο,τους χώριζε για πάντα.

Γύρισε τότε και του έδωσε με δάκρυα στα μάτια
ένα φιλί που έκοβε τα χείλη σαν μαχαίρι.
Το πήρε και αρχίζοντας να σκίζει το μετάξι
τους φάνηκε τάχα πως περάσανε
στου έρωτα το μέρος
και πέσανε στην αγκαλιά τους
και σμίξανε τους άλλους εαυτούς τους.

Κι Εκείνη πήγε με τον Άλλο
κι εκείνος πήγε με την Άλλη.

Γιώργης Παυλόπουλος