καρυάτις



Μπορεί να με δείς ανάγλυφη

της κολώνας μια μαρμαρυγή

να κρατάω το φως

το δίχτυ το βαρύ

που οι άγγελλοι απλώνουν στα σκοτάδια

να πιάσουν το ασημένιο ψάρι

την αυγή, που σπαρταρά

του ήλιου το κοχύλι.

Η πόλη δεν μου καλαρέσει

έτσι όπως έγινε

σα θεριακλού ζητιάνα

και σίγουρα η θεά

πολύ θα έχει θυμώσει

μα δεν με μέλλει ό,τι κι αν πει

σα με πολυζορίσει

πάω κι αλλού

που με παρακαλούν,

-μανούλα μου μην κλαίς-

στα ξένα.



6 σχόλια:

negentropist είπε...

Καλημέρα !

Το σημερινό είναι το καλύτερο απ' όσα έχω δεί. Το βρίσκω έξοχο.

Ορίστε μία άλλη θεά ... που δεν θυμώνει, αλλά ούτε ζορίζει όσους-ες την ακούν. Aντίθετα, με το πέρασμα των χρόνων συν + κινεί ακόμα περισσότερο:

Walk on by

:)

Scorpios είπε...

ΥΠΕΡΟΧΟ !!!!!

Θανάσης Αθανάσιος είπε...

ωραίγιο, ωραίγιο!!!!!!!!!!!!!!

Penny είπε...

ευχαριστώ αγόρια!
-πάντα ήθελα να το πω αυτό-)

my favourite game

Φαιδρα Φις είπε...

μα δεν με μέλλει ό,τι κι αν πει

σα με πολυζορίσει

πάω κι αλλού

που με παρακαλούν

ταυτίστηκα τώρα!ακριβώς αυτό σκέφτομαι να κάνω

το ποίημα είναι από τα πιο αγαπημένα μου δικά σου
στο έχω ξαναπεί

του πάει κι ο Νικόλας με χίλια!:)

Penny είπε...

φαίδρα
με τιμάς.
κι άλλο ένα τραγούδι για σένα, ξέρω τ αγαπάς.
perikopes