μικρό Αφρισμένο άστρο


Σε πίστεψα Χριστέ
τους αστραγάλους
τους λεπτούς καρπούς
τα μακριά μαλλιά σου
τις νύχτες πριν ξαπλώσω
όταν ήμουν παιδί
γονάτιζα και δενόμουν πάνω σου
με προσευχές
με όνειρα και με λουλούδια
και πίστεψα ότι η σχέση μας αυτή
Χριστέ θα βαστούσε μια ζωή
σαν μικρό αφρισμένο άστρο
σαν κοινό μας μυστικό
όπως μια μικρή βάρκα
κάτω απ'τα σκεπάσματα του χειμώνα
με μόνους επιβάτες
εσένα κι εμένα
ώσπου κατάλαβα
ναι τώρα το συνειδητοποιώ
ότι Χριστέ εσύ είμαι εγώ
κι εγώ εσύ
όταν είμαι σκατά
είσαι σκατά κι εσύ
ο εγωισμός μου πήγε να σε πνίξει
μια ξεδοντιασμένη γριά μέσα στ'αυτί μου
σταυροκοπιέται και μονολογεί
συνέχεια τ'όνομά σου
όσο όμως αντικρίζω κάθε νύχτα
εκεί ψηλά
εκείνο το μικρό αφρισμένο
άστρο
εσύ θα υπάρχεις


Κωστής Γκιμοσούλης
Μαύρος Χρυσός
Κέδρος 2000







4 σχόλια:

ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ Μ.Ε. - Αναγνωστήρια Δημοτικού ΣΧΟΛΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗ είπε...

Εκείνος πάντα ήταν εμείς, εμείς είμαστε εκείνος. Και ο εγωϊσμός μας τον σκότωσε όχι όμως στο μυαλό μας. Εκείνος απλά το δέχτηκε.
Πάντα θα Υπάρχει σαν αφρισμένο άστρο στην τρικυμισμένη μας ψυχή.

Γλυκια βραδιά να έχεις Φαίδρα

ευ Α γγελία πατεράκη είπε...

Φαίδρα μου...

τον έψαχνα για χρόνια πολλά
δεν τον βρήκα ποτέ
και
σκέφτηκα
"μωρέ, μάλλον δεν υπάρχει"
κι έχρισα εμάς
εμένα
εσένα
τα λουλούδια
τους πλανήτες
και
έτσι ζω
για όσο...

Σε φιλώ πολύ
και είμαι πάντα εδώ

Φαιδρα Φις είπε...

καλημέρα Νίκο
ευχαριστώ πολύ για τα
τρυφερά λόγια

σε φιλώ

Φαιδρα Φις είπε...

όπως ζω κι εγώ δηλαδή...
μοιάζουμε...

καλημέρα Λιτσάκι

σου δίνω αγκαλιά
και φιλί