Γιώργος Ανυφαντής


Ανία



Κι όμως δεν έρχεται κανείς.Τα σκονισμένα
χαρτιά μου χάσκουν,στόματα ανοιχτά
Στις λέξεις τους βουλιάζω.Στα φριχτά
κι ανούσια γράμματά τους.Τα σβησμένα


κομμάτια της ψυχής μου,σκορπισμένα
σα λάδια μέσα στα νερά,κυλούν πηχτά.
Ποιος δαίμονας θα παίζει και σφιχτά
κρατά τις ώρες,τα λεπτά τα φωτισμένα;



Οι δείχτες έχουν πέσει απ'τα ρολόγια
κι ο ήλιος στην αυγή του έχει σταθεί
Μέρα μουγκή.Τι απόγιναν τα λόγια;


Τα'χω γκρεμίσει σ'ένα βάραθρο βαθύ.
Και μέσα στη σιγή μου να'ρθει παρακαλώ
το αύριο,που σίγουρα δε θα'ναι πιο καλό.



Πιόνι

Άσπρο,μαύρο,πάντα πιόνι μένεις.
Έτσι σε βαφτίσανε,σε πλάσαν.
Μίκρυναν οι πόθοι σου γεράσαν
όγδοη γραμμή να περιμένεις.


Μέσα στην τετράγωνη σκακιέρα
παίζουνε ιππότες με στολή.
Σε τραβά-μαγνήτης-η παντιέρα.
Της ξεφεύγουν μόνο οι τρελοί!


Άκακο,δειλό κι άβουλο πιόνι
επιδέξια ποιος να σε κινεί;
Μια θυσία ποτέ δεν συγκινεί,
όσο το σπουργίτι μες στο χιόνι.


Κι όμως μιαν αυγή πολύ θαμπή
κι άχαρα μα χωρίς απροθυμία
το τελευταίο θα κάνεις το gambit*
τουλάχιστον για υστεροφημία.




To Δώρο του Πόνου 1997


*gambit=θυσία πιονιού στο σκάκι



5 σχόλια:

ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ Μ.Ε. - Αναγνωστήρια Δημοτικού ΣΧΟΛΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗ είπε...

Καλημέρα Φαίδρα μου
Πολλές φορές παγιδευμένοι απο τα πάθη μας νιώθουμε σαν πιόνι, σαν μαρινέτες.
Δεν θέλω να γίνω πιόνι κανενός άλλη φορά. Κανενός όμως.
Σε φιλώ

ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ Μ.Ε. - Αναγνωστήρια Δημοτικού ΣΧΟΛΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗ είπε...

μαριονέτες ήθελα να πω. Συγνώμη

Φαιδρα Φις είπε...

καλημέρα Νίκο μου
και μου άρεσε η λέξη μαρινέτες
μοιάζει να σχετίζεται με λιμάνια
και ψάρια

ο εγκλωβισμός στα πάθη
ενδέχεται να είναι ηθελημένος
το ίδιο και η παράδοσή μας
σ'αυτά

το μέγα πρόβλημα είναι
να έχουμε μεγαλώσει
μέσα σε αδύναμες παραδόσεις

και κάποιοι να μας
καλλιεργούν τη δειλία
και τη στάση υποχείριου
εξαντλώντας μας έτσι
-μάλλον καταργώντας μας-
το ελάχιστο ίχνος δύναμης
για αντίσταση

καλημέρα
σε φιλώ κι εγώ

ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ Μ.Ε. - Αναγνωστήρια Δημοτικού ΣΧΟΛΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗ είπε...

Μερικές φορές ο εγκλωβισμός μας, η παγίδευση μας αν θες γίνεται σταδιακά και δεν το αντιλαμβάνεται το θύμα...Σαν να είσαι σε χαράδρα με λεία τοιχώματα...Θέλει δύναμη ψυχής και καθαρό μυαλό για να ξεφύγεις...όχι ακατόρθωτο φυσικά

Φαιδρα Φις είπε...

ναι,συμφωνώ
αλλά πού να τη βρεις αυτή
τη δύναμη
όταν έχεις περίπου εκπαιδευτεί
στην αδυναμία
και στην παραίτηση

η χαράδρα με τις ανασφάλειες
και τις δειλίες
είναι πολύ βαθιά
πιθανόν και υποχθόνια