Η Μοναξιά είναι από Χώμα


Ο καιρός καλεί δεν καλείται.Και μόνο το αληθινό δεν έχει καιρό κι είναι παντοτινό.
Γι'αυτό και κάνω ξόρκια,εύχομαι και προσεύχομαι εκείνο που μ'έδενε τόσο τυραννικά μαζί σου να μην είναι αληθινό γιατί χάθηκα.Παντοτινά θα καταδικαστώ στην τυραννία σου.
Τι θ'απογίνω αν είναι έτσι?Πώς θα παρηγορηθώ,με τι υποκατάστατο υποκαθίσταται το αληθινό?Τι θ'απογίνω μακρυά σου?[...]Οι αισθήσεις μου οξύνθηκαν πέρα απ'τα όριά τους με τον έρωτά σου.Οι οξυμένες αισθήσεις μου σέρνουν ολάκερη την ύπαρξή μου προς τις πηγές σου.Η ύψιστη ευχαρίστηση που μου έδωσαν οι ευτυχίες κι οι δυστυχίες σου έχουν πλέξει δίχτυ πυκνό,ορίζοντα γύρω μου που δεν αφήνει να φανεί τίποτ'άλλο.Πρέπει να το σχίσω το δίχτυ της ευχαρίστησης να δω πιο πέρα.Είναι σειρήνα που ελκύει και καθηλώνει και καθηλωμένος δεν πας πουθενά,εξαφανίζεσαι όταν δεν πας πουθενά.Πέρα απ'την ευχαρίστηση ή δεν υπάρχει τίποτα ή υπάρχει το αληθινά μεγάλο.Αυτό και μόνο αυτό θέλω ν'ανακαλύψω κι άλλο στάδιο στη ζωή μου δεν μένει.
Δεν μπορεί να ζούμε μόνο για την ευχαρίστηση.Κι αν ο μαγνητισμός είναι πανίσχυρος,είναι ίσως που η νίκη του μας επιφυλάσσει θαυματουργό φέγγος.Πώς να περιφρονήσω την ευχαρίστησή σου αγάπη μου? Τι μπορεί να μου ανταμείψει την απώλειά σου?Η περιφρόνηση της ανταμοιβής είναι η μεγαλύτερη απελευθέρωση και πώς πετυχαίνεται...Λόγια,λόγια,μαγευτικά κι ακατόρθωτα.Μ'ενθουσιάζουν και με τρομάζουν.[...]
Πρέπει ν'αποτοξινωθώ απ'τις εντάσεις μου,τις εκστάσεις μου,τις αγωνίες μου,τους τυφλούς μου πόθους.Να ηρεμήσω,να χαμηλώσω,να γίνω έτσι που τα αισθητήριά μου ν'αρχίσουν να δουλεύουν σε απαλότερους τόνους.
Υπολογίζω στο χρόνο που ρέει,στην απόσταση που μας ασφαλίζει,στον καθαρό αέρα που διαπερνά τους πόρους μου,στη χειροναξία που με καταπονεί,στη σιωπή της ερημιάς,στις νύχτες που ακίνητος ακούω το πάτωμα να τρίζει.


Μάρω Βαμβουνάκη.
εκδ.Φιλιππότη,1990
Κρατικό βραβείο 1988

12 σχόλια:

Odiporos είπε...

"Ο καιρός καλεί δεν καλείται.Και μόνο το αληθινό δεν έχει καιρό κι είναι παντοτινό..."

Υπέροχο και τόσο αληθινό...

Φαιδρα Φις είπε...

οδοιπόρε μου γεια,
τόσο αληθινό!
αν δεν έχεις διαβάσει ήδη το βιβλίο,
διάβασέ το

έχει γραμμένες πολλές αλήθειες μέσα...

σε φιλώ πολύ

sigma είπε...

"καθηλωμένος δεν πας πουθενά,εξαφανίζεσαι όταν δεν πας πουθενά".
Αυτό με εντυπωσίασε.Εξακολουθώ να μην συγκρίνω τα δικά σου κείμενα με οποιαδήποτε άλλα.
Ακόμα και αν πρόκειται για συγγραφείς αναγνωρισμένους και καταξιωμένους.
Πες ότι κόλλησα...

Βασίλης είπε...

«Χρόνια και χρόνια πάλεψα με το μελάνι και το σφυρί βασανισμένη καρδιά μου
Με το χρυσάφι και τη φωτιά για να σου κάμω ένα κέντημα
Ένα ζουμπούλι πορτοκαλιάς
Μιαν ανθισμένη κυδωνιά να σε παρηγορήσω………..
Μαύρη μεγάλη μοναξιά με τόσα βότσαλα τριγύρω στο λαιμό
τόσα χρωματιστά πετράδια στα μαλλιά σου.»

Νίκος Γκάτσος ΑΜΟΡΓΟΣ
………………………………………………………………………….

Ανώνυμος είπε...

Υπολογίζω στο χρόνο που ρέει,στην απόσταση που μας ασφαλίζει,στον καθαρό αέρα που διαπερνά τους πόρους μου,στη χειροναξία που με καταπονεί,στη σιωπή της ερημιάς,στις νύχτες που ακίνητος ακούω το πάτωμα να τρίζει.
A ρε μικρή...Α ρε μικρή...
PTH

Φαιδρα Φις είπε...

sigma,
με κολακεύεις αλλά λέω ότι κόλλησες
και εντάξει...

ευχαριστώ πολύ

Φαιδρα Φις είπε...

Βασίλη μου,
απίστευτο δώρο μου έφερες
χίλιες φορές διαβασμένο
και λατρεμένο
το ξέρω σχεδόν απ'έξω

ευχαριστώ καλέ μου
σε φιλώ

Φαιδρα Φις είπε...

α,ρε PTH
α,ρε PTH

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Βαμβουνάκη υπέροχη σ' ένα βιβλίο αγαπημένο, όπου μιλά και για την αγαπημένη πόλη, τα Χανιά. Τι άλλο να πω; Μέρα καλή:)

anepidoti είπε...

πέρα απ' την ευχαρίστηση ή δεν υπάρχει πίποτε ή υπάρχει το αληθινά μεγάλο
.........
ωραία ξεκινήσαμε με χωματένιες μοναξιές κυριακάτικα!
σε φιλώ
φιλια και μια καλημέρα
από καρδιάς!

Φαιδρα Φις είπε...

αγαπημένη πόλη και για μένα
τα Χανιά Λάκη μου,
ίσως εκεί να έζησα κάποιες από
τις πιο όμορφες στιγμές μου
που τις φυλάω σε θυρίδες

είναι όμορφο το βιβλίο
σ'ευχαριστώ που πάντα στηρίζεις
τις επιλογές μου με ευγένεια
και συναίσθημα

καλημέρα
σε φιλώ
να προσέχεις

Φαιδρα Φις είπε...

φίλη μου ανεπίδοτη,
καλημέρα κι από μένα
ίσως θα ήταν καλύτερα
ν'αρχίζαμε με χωματένιες μοναξιές
και να τελειώναμε με κάτι άλλο,
τουλάχιστον λιγότερο θλιβερό

τι γίνεται όμως στην περίπτωση
που ως αρχή και τέλος
τίθεται η ίδια χωμάτινη μοναξιά
με τελεία και παύλα?

ανακλαστικό ερώτημα
μη βασανιστείς κιόλας για την απάντηση
δε θέλω να σε ταλαιπωρήσω
Κυριακάτικα!

ευχαριστώ που είσαι εδώ
σε φιλώ κι εγώ
και σου εύχομαι όμορφη και ζεστή Κυριακή κοντά στους αγαπημένους σου