λούζεται η αγάπη μου



Λούζεται η αγάπη μου
στο Γουαδαλκιβίρ,
και τ' άνθη παίρνουν ευωδιά
απ'το γλυκό κορμί της

Τρέξε πέτα χελιδόνι
φέρ' της Βενετιάς βελόνι
να κεντήσει στο μαντίλι
τη χαρά της να μου στείλει

Μεταξωτά η αγάπη μου
μαντίλια μου κεντά
κι όλο φιλάει την κλωστή
και βυσσινιά τη βάφει

ποίηση:Federico Garcia Lorca και Λευτέρης Παπαδόπουλος
μουσική:Χρήστος Λεοντής

5 σχόλια:

ector είπε...

Μιά βυσσινιά τα χείλη σου .Μας βάφουν φωτιές των.

Φαιδρα Φις είπε...

Έκτορα χαίρομαι πολύ
που σε συναντώ και στον Προμηθέα

σε φιλώ

Φαιδρα Φις είπε...

υ.γ.:μου άρεσε ιδιαίτατα το τελευταίο σου κείμενο.
στο γράφω εδώ επειδή έχεις απενεργοποιήσει τα σχόλια.

Odiporos είπε...

Δεν είναι καταπληκτικοί αυτοί οι στίχοι του Lorca;
Μ' αρέσει ο Προμηθέας σου!

Φαιδρα Φις είπε...

γεια σου κι εδώ Οδοιπόρε,
είναι στίχοι μιας μεγάλης και τρυφερής αγάπης

οπωσδήποτε αξεπέραστοι
και όμορφα μελοποιημένοι

ευχαριστώ πολύ