Από ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ


3
Πάει πολύς καιρός που δεν γράφω.Έχουν περάσει μήνες που δεν ζω,απλά διαρκώ μεταξύ γραφείου και βιολογίας,με τις αισθήσεις και τις σκέψεις μου ενδόμυχα τελματωμένες.Δυστυχώς ούτε έτσι βρίσκω ανάπαυση:ακόμα και μέσα στη σήψη γίνεται ζύμωση.
Πάει πολύς καιρός που όχι μόνο δεν γράφω μα ούτε καν υπάρχω.Μου φαίνεται πως σχεδόν δεν ονειρεύομαι πια.Οι δρόμοι είναι πια για μένα σκέτοι δρόμοι.Κάνω τη δουλειά του γραφείου συνειδητά και με προσοχή,δεν μπορώ όμως να πω και χωρίς να αφαιρούμαι:από πίσω,αντί να σκέφτομαι,κοιμάμαι-πάντα όμως πίσω απ'τη δουλειά είμαι κάποιος άλλος.
Πάει πολύς καιρός που δεν υπάρχω.Είμαι απολύτως ήσυχος.Κανείς δε με ξεχωρίζει από αυτόν που είμαι.Με νιώθω τώρα ν'αναπνέω σαν να είναι κάτι που επιχειρώ για πρώτη φορά ή με μεγάλη καθυστέρηση.Αρχίζω να έχω συνείδηση πως έχω συνείδηση.Ίσως αύριο να ξυπνήσω μέσα μου και να ξαναπιάσω την πορεία της ύπαρξής μου από εκεί που την έχω αφήσει.Δεν ξέρω,αν έτσι,θα είμαι περισσότερο ή λιγότερο ευτυχισμένος.Δεν ξέρω τίποτα.Σηκώνω το κεφάλι του περιπατητή που είμαι,και βλέπω πως πάνω στο λόφο του Φρουρίου,το ηλιοβασίλεμα,από τα νώτα μου,φλέγεται σε δεκάδες παράθυρα,λαμπάδες ψηλές κρύας πυράς.Γύρω απ'αυτά τα σκληρά φλόγινα μάτια,ο λόφος γλυκαίνει από το τέλος της ημέρας.Μπορώ τουλάχιστον να αισθάνομαι θλιμμένος και να έχω συνείδηση πως μ'αυτή τη δική μου θλίψη,διασταυρώνεται τώρα-όπως το βλέπω με την ακοή-ο ξαφνικός θόρυβος του τραμ που περνάει,οι φωνές των νεαρών που κουβεντιάζουν,το λησμονημένο βουητό της ζωντανής πόλης.
Πάει πολύς καιρός που δεν είμαι εγώ.

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

2 σχόλια:

Βασίλης είπε...

Αχ καλή μου Φαίδρα
τόσα μάτια μας αντικρίζουν κάθε μέρα
Και τίποτα δε βλέπουν

Ζω την κάθε μέρα ίδια κι απαράλλαχτη
και δεν είμαι εγώ,…
μα είναι μια μέρα απ’ τη ζωή μου
που δε θα ξαναζήσω,…

Φαιδρα Φις είπε...

επανερχόμαστε λοιπόν κι εδώ
αγαπημένε Βασίλη,
στο είδος και στο βάθος της οράσεως,
επιμένω πως όταν μάθουμε
μέσω της άσκησης και της ασκητικής
να είμαστε εμείς
κάθε μέρα που ξημερώνει
κάθε νύχτα που αγρυπνούμε
να ομολογούμε πως είμαστε εμείς
και αυτό να το διεκδικούμε
και να το υπερασπιζόμαστε με συνέπεια,
τότε ίσως πρώτα το δικό μας βλέμμα
και κατόπιν κάποιο από τα χιλιάδες που καθημερινά μας αντικρίζουν-όπως λες-
να αναγνωρίσει αυτό που είμαστε
μονόδρομος μου φαίνεται...
ασφαλώς δεν θα ξαναζήσουμε καμιά μέρα που αφήνουμε πίσω
αυτό είναι παρήγορο άραγε ή οφείλουμε να διασχίζουμε τις ημέρες
ως σε μυσταγωγία και τελετουργικά?
μη νομίζεις...
απαντήσεις δεν έχω
αναρωτιέμαι μονάχα...

σε φιλώ
ζήσε μια μέρα διαφορετική