γεια σου Νίκο



αποσπάσματα από τη συνέντευξη που είχε δώσει ο Νίκος Σεργιανόπουλος στον Πάνο Ζόγκα,πριν τρεις μήνες.

"Δε μ'ενδιαφέρει ο εαυτός μου.Ας πουν ό,τι θέλουν,ας γράφουν,ας με κατηγορούν.Για δύο ανθρώπους με ενδιαφέρει:για τη μάνα μου και την αδερφή μου.Για κανέναν άλλον."

Ο Νίκος εκείνη την περίοδο πάλευε με την εξάρτησή του.Εκεί που ένιωθες ότι βούλιαζε,το ανοσοποιητικό σύστημα της ψυχής του τον ανέβαζε ψηλά.Σαν να είχε μια διαρκή,εγγενή αυτοτροφοδότηση.Ο Νίκος ονειρευόταν.Ήθελε να πάει να ζήσει στη Θάσο-όπως είχε πει,εκεί είχε κάνει παλιότερα τις καλύτερες διακοπές σε ελεύθερο κάμπινγκ-,ονειρευόταν για τον εαυτό του μια καθαρή μέρα χωρίς αλκοόλ,ναρκωτικά,χάπια."Θέλω να σταματήσω τα πάντα.Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να μη χρειάζεται να παίρνω χάπια για ν'ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου".Δεν ξέρω αν πραγματοποίησε το όνειρό του.Και κάτι ακόμα που μου φαίνεται περίεργο τώρα που το σκέφτομαι:το αγαπημένο του κομμάτι ήταν το "Τhe rose" της Μπέτι Μίντλερ-λάτρευε το στίχο "η αγάπη είναι ένα ξυράφι που σου ματώνει την ψυχή".Όταν πεθάνει, μου έλεγε,αυτό ήταν το κομμάτι που θα ήθελε να του τραγουδήσουν,με τη φωνή-αν γινόταν-της Χαρούλας Αλεξίου, που λάτρευε."Βέβαια εγώ δεν πρόκειται να πεθάνω ποτέ", έλεγε και γελούσε.

Ο Νίκος πρωτοβλέπει το φως στη Δράμα το 1952.Ένα ατίθασο, δύσκολο αγόρι,σε μια επαρχία γεμάτη-δήθεν-ευυπόληπτους ανθρώπους,ασφυκτικές "κανονικές" ζωές και επίπλαστες ευτυχίες.Εκείνος σιχαίνεται όλα τα πρέπει.

Στη Θεσσαλονίκη,φοιτητής ακόμα,ιδρύει μαζί με την Καρυοφιλλιά Καραμπέτη,τη Λυδία Φωτοπούλου και τη Φιλαρέτη Κομνηνού την Πειραματική Σκηνή Τέχνης,που γίνεται η πιο επιτυχημένη,εναλλακτική και off Broadway σκηνή της πόλης.Το 1990 τον βλέπει ο σκηνοθέτης Νίκος Κουτελιδάκης στο ρόλο του Ιάσονα στη Μήδεια(σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά)και του προτείνει πρωταγωνιστικό ρόλο στο σήριαλ Άφρικα."Μέχρι τότε δεν είχε περάσει από το μυαλό μου η τηλεόραση-σχεδίαζα να κάνω την Αγριόπαπια με τον Διαγόρα Χρονόπουλο και γενικά είχα και το ψώνιο,ξέρεις,πως είμαι θεατρικός ηθοποιός και το θέατρο είναι πάνω απ'όλα.Από την άλλη, στη Θεσσαλονίκη είχα αρχίσει να νιώθω σαν δημόσιος υπάλληλος.Όποιο ρόλο μου έδιναν έπρεπε να τον κάνω.Ήταν λοιπόν ένα έργο που είχε γράψει ο Λύτρας,όπου έπαιζα το βασιλιά.Έβαλα τα δυνατά μου,αλλά ήμουν πολύ κακός.Εκεί με είδε ο Βουτσινάς και έβγαλε για μένα το εξής συμπέρασμα:για να μπορεί να είναι τόσο κακός,μπορεί να είναι και καλός.Πράγμα που είναι μια ωραία μεταφορά και για τη ζωή-ότι δηλαδή πάντα τα άκρα συναντιούνται."
Ακολουθεί το Δύο Ξένοι-σήριαλ φετίχ,μια από τις πιο ιστορικές στιγμές της ιδιωτικής τηλεόρασης,μια τρελή επιτυχία με 60% τηλεθέαση, που ο Νίκος την πίνει ως τον πάτο.Μαζί με μπουκάλια και μπουκάλια αλκοόλ.

Μπορεί να ακούγεται σαν "αγιογραφία" αλλά ο Νίκος ήταν συνεργάτης με σίγμα κεφαλαίο,καθόλου ανταγωνιστικός,με υποκριτική ευελιξία.Ένας πολύ λαμπερός ρολίστας.

Πνεύμα αναρχικό,ατίθασο,χαμένο στις αντιφάσεις του.Γελούσε συχνά,κοιμόταν λίγο,αυτοσαρκαζόταν πολύ,φοβόταν το πλήθος,σπάνια έβγαινε από το σπίτι του.Μέχρι το τέλος έμενε στο ίδιο σπίτι στον Άγιο Αρτέμιο,που είχε αγοράσει το 1992-τα πρώτα έπιπλα τα έφτιαξε μόνος του-γιατί του άρεσε η πυξίδα του να έχει στον ορίζοντα "ένα σημείο αναφοράς".Ήταν ευσυγκίνητος,μισούσε την οδήγηση,λάτρευε την αδερφή του και τη μάνα του-που τον πρωτοείδε στο θέατρο το 2003,αλλά ο ίδιος πίστευε πως κατά βάθος ήταν περήφανη για κείνον-τους λίγους καλούς φίλους του:τη Λυδία Φωτοπούλου,την Κοραλία Καράντη,τον Θοδωρή Αθερίδη,τον Αλέξανδρο Ρήγα.Τον είχα ρωτήσει αν επικαλούνταν συχνά το Θεό."Όχι,στην ουσία είμαι άθεος.Δεν το χωράει το μυαλό μου πώς ένας Θεός πανάγαθος και πανταχού παρών επιτρέπει να υπάρχει τόσο μεγάλη αδικία στον κόσμο.Από την άλλη,ο Ιησούς Χριστός είναι από τους αγαπημένους μου μύθους.Είναι παράλογο αλλά συμβαίνει.Ξέρεις,το να πιστεύεις,είναι κάτι πολύ βολικό.Κι εγώ δεν θέλω να είμαι βολικός."
Το μόνο στο οποίο πίστευε πραγματικά μάλλον ήταν οι εμμονές του:το σινεμά,τη μουσική.Το όνειρό του από μικρός ήταν να πάει στη Disneyland στη Φλόριντα.Μάλιστα είχε κλείσει εισιτήριο γι'αυτό το καλοκαίρι.Έψαχνε,φαίνεται να βρει λίγη χρυσόσκονη και μια καλή νεράιδα-ένας αιώνιος Πήτερ Παν που κυνηγούσε τη σκιά του...

Τον εαυτό του άραγε τον φοβόταν?"Τον τρέμω.Κάποιες ώρες-ελάχιστες-τον συμπαθώ,τις περισσότερες όμως,θέλω να τον σκοτώσω.Το μόνο που έμαθα μεγαλώνοντας είναι να τον εκτιμώ".

Το κείμενο αυτό γράφτηκε την Τετάρτη,που οι τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα ανακάτευαν στοιχεία και εικασίες για το έγκλημα σε υστερικό πολτό:στυγερό έγκλημα,γυμνός σε μια λίμνη αίματος,δολοφονικό αμόκ,μια λευκή σκόνη στο πάτωμα,σπασμένο κλειδί στην πόρτα,ένας ιδιωτικός ερευνητής-φοβόταν ο Νίκος για τη ζωή του?Απαντήσεις δεν υπήρχαν.Μόνο εικασίες.Αλλά ένα κείμενο οφείλει να έχει επίλογο.Και σε αυτό το κείμενο ο επίλογος ανήκει στον Νίκο.
Ένα τραγούδι συντροφιά,στο ταξίδι για τη Μεγάλη Χώρα του Ποτέ Ποτέ:"Τhe Rose"-αγάπη και τριαντάφυλλα όπως ο ίδιος το είχε διαλέξει...

13 σχόλια:

Φαίδρα φις είπε...

Νίκο,θυμήθηκα εκείνη την τυχαία συνάντησή μας στην Πατριάρχου Ιωακείμ,πριν κάποια χρόνια,όταν αφηρημένος σκόνταψες στο αυτοκίνητό μου,την ώρα που προσπαθούσα να παρκάρω.Κάπνιζες και φορούσες τα μαύρα σου γυαλιά,το μαύρο σου παλτό,έδειχνες χαμένος,και δεν έδειχνες όπως κατάλαβα κάποιους μήνες αργότερα,ήσουν.
Έχω τρόπο να σε αποχαιρετήσω και ιδιωτικά αλλά νομίζω πως σου οφείλω και αυτό.
Να πας στο καλύτερο,να πας όπου θες εσύ τώρα...
"κάποιοι λένε πως η αγάπη είναι ένα ποτάμι που πνίγει τα τρυφερά βλαστάρια κάποιοι λένε πως η αγάπη είναι ένα ξυράφι που σου ματώνει την ψυχή κάποιοι λένε ότι η αγάπη είναι μια πείνα,μια ατέλειωτη ανάγκη που πονάει
εγώ λέω πως η αγάπη είναι ένα τριαντάφυλλο και εσύ ο μοναδικός σπόρος
είναι η καρδιά που φοβάται να πληγωθεί και γι'αυτό δεν μαθαίνει να χορεύει είναι το όνειρο που φοβάται να ξυπνήσει,που ποτέ δεν παίρνει ένα ρίσκο
είναι αυτός που δεν παραδίνεται,και αυτός που δεν είναι πρόθυμος να δώσει,και είναι η ψυχή που φοβάται να πεθάνει και γι'αυτό δεν μαθαίνει ποτέ να ζει
όταν η νύχτα δείχνει τόσο μοναχική και ο δρόμος που έχεις να διαβείς πολύ μακρύς,
όταν σκέφτεσαι ότι η αγάπη είναι μόνο για τους δυνατούς και τους τυχερούς,
θυμήσου μονάχα ότι μέσα στον βαρύ χειμώνα,βαθιά κάτω από το πικρό χιόνι
βρίσκεται ο σπόρος που με την αγάπη του ήλιου την άνοιξη θα γίνει το τριαντάφυλλο..."
εκεί να πας,
στην Αγάπη.

Ανώνυμος είπε...

Ωραίος αποχαιρετισμός φιλενάδα.
Δύσκολη έξοδο έκανες κύριε Νίκο Σεργιανόπουλε.Ας πας στην Αγάπη λοιπόν...
Με σεβασμό
ΑμΑλίΑ

ceralex είπε...

Χαίρομαι που επιτέλους διάβασα κάτι τόσο αντιπροσωπευτικό της υπόστασης αυτού του ανθρώπου. Εξακολουθούν οι περισσότεροι και τον μαχαιρώνουν...

Ας έχει φτάσει τώρα στην Αγάπη...

Καλώς σε βρήκα
Καλησπέρα

Φαίδρα φις είπε...

Αμαλάκι μου...
με σεβασμό κι εγώ

Φαίδρα φις είπε...

καλώς ήρθες ceralex,
χαίρομαι κι εγώ που συναντηθήκαμε εδώ
κι ας μην είναι η περίσταση για χαρά,
είναι όμως και θα είναι πάντα για αγάπη,
σ'ευχαριστώ πολύ για τα ζεστά λόγια

να είσαι καλά
καλό βράδυ

Fatale είπε...

Μπράβο Φαίδρα..
από τις λίγες ουσιαστικές αναρτήσεις για τον άνθρωπο-ηθοποιό Σεργιανόπουλο που χω διαβάσει...
ΣΤην Αγάπη να φτάσει..
και να χει εύκολο,γλυκό,γρήγορο,ανώδυνο ταξίδι χωρίς ξυράφια στο δρόμο του και άσπρες σκόνες και ποτά και ατέρμονες δυστυχίες..

καλό βράδυ..
Φιλιά πολλά

Φαίδρα φις είπε...

γεια σου φιλενάδα μου μοιραία,
σ'ευχαριστώ πολύ,
θα το έχει αυτό το δικαιωμένο ταξίδι γιατί η ψυχή του ήταν μικρού παιδιού,
αθώα...

φιλιά και από μένα γλυκό μου

enfant raté είπε...

Από τις πραγματικά ελάχιστες φορές που έχω ταραχτεί τόσο με θάνατο ανθρώπου που δεν ήξερα. Μέρες τον σκέφτομαι.

Έβγαζε μια παράξενη αύρα. Και είναι τόσο άδικο, να προστατεύει την ιδιωτική του ζωή με τόση αξιοπρέπεια και να διασύρεται έτσι μετά θάνατον.
Δεν του άξιζε.

Λίγα λουλούδια και μια χούφτα χώμα και από μένα, Νίκο...

Φαίδρα φις είπε...

τώρα enfant rate,
μετά από τόσους μήνες,
θα πρέπει να σας καλωσορίσω και στον Προμηθέα,
σε μια τόσο θλιβερή στιγμή...

ευχαριστώ που είστε σ'αυτή την ανάρτηση

enfant raté είπε...

Είχα ξαναπεράσει αλλά δεν στάθηκα, με απορρόφησε η Θάλασσα.

Θα έρχομαι όμως. Μου άρεσε πολύ το όνομα, ταιριάζει.

Τον γνώριζες τον Νίκο?

Φαίδρα φις είπε...

σας ευχαριστώ,
ελάχιστα,
έγραψα ήδη,αν διαβάσατε,
πώς συναντηθήκαμε τυχαία,
μιλάγαμε πότε πότε,
τον είχα δει πολλές φορές στο
θέατρο
και με εντυπωσίαζαν οι ερμηνείες του
ακόμα κι αυτές που εκείνος εκτιμούσε ως άθλιες.
ήταν σπουδαίος!

enfant raté είπε...

Δεν είχα την τύχη να τον δω στο θέατρο. Είχαμε διασταυρωθεί μια φορά τυχαία στον δρόμο και μου είχε κάνει εντύπωση το βλέμμα του.

Κρίμα... Αν και κατά έναν περίεργο τρόπο, ανθρώπους σαν αυτόν δεν μπορώ να τους φανταστώ να πεθαίνουν από βαθιά γεράματα.

Υπάρχει άραγε σεναριογράφος σε αυτήν τη ζωή?

Φαίδρα φις είπε...

δύσκολη ερώτηση...
και προφανώς ανακλαστική
ο Νίκος ήταν πάντως ένα είδος αυτοσκηνοθέτη της ζωής του,
όχι ότι έκανε κάτι επιτηδευμένο
όχι όχι,ποτέ,
αντίθετα είχε μια αφέλεια που σε σκλάβωνε
και παράλληλα το βλέμμα του όπως λέτε,
ήταν μυστήριο και σκοτεινό
σαν να πρωταγωνιστούσε σε φιλμ νουάρ μονίμως,
δεν ξέρω
τα λόγια είναι ανεπαρκή
έφυγε ένας άνθρωπος...
μια ψυχή μεγάλη