ο εραστής της Βόρειας Κίνας

οι εικόνες που προτείνονται παρακάτω θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν σαν "σημεία στίξης" μιας ταινίας που ενδεχομένως κάποτε γυριστεί με βάση το βιβλίο "ο εραστής".σε καμιά περίπτωση οι εικόνες αυτές-ας τις πούμε πλάνα τομής-δεν θα'πρεπε να "απολογούνται" για την ιστορία ή να την προεκτείνουν ή να την εικονογραφούν.ας κατανεμηθούν μέσα στην ταινία ανάλογα με τη θέληση του σκηνοθέτη χωρίς όμως να παίζουν κανέναν αποφασιστικό ρόλο στην ιστορία.οι εικόνες που προτείνονται θα μπορούσαν να γυριστούν οποιαδήποτε στιγμή τη νύχτα τη μέρα την εποχή της ξηρασίας την εποχή των βροχών.και τα λοιπά.τις εικόνες αυτές τις βλέπω σαν μια εξωτερική διάσταστη της ταινίας σαν μια "χώρα" τη χώρα των ανθρώπων του βιβλίου.και μόνον της ταινίας δίχως κανέναν άλλο συσχετισμό.
μερικά παραδείγματα λοιπόν αυτών που είπαμε πλάνα τομής:

ένας ουρανός γαλάζιος διάσπαρτος μαρμαρυγές

η απεραντότητα ενός άδειου ποταμού μέσα σε μια άδηλη μια ασαφή νύχτα

η μέρα που ανατέλλει πάνω απ'το ποτάμι.πάνω απ'το ρύζι.πάνω απ'τους ίσιους και άσπρους δρόμους που διασχίζουν τη μεταξένια απεραντότητα του ρυζιού.

ακόμα ένας ποταμός σ'όλο του το πλάτος πελώριος.το μόνο που μένει ακίνητο είναι το τοπίο με τις πράσινες όχθες του.ανάμεσά τους το ποτάμι κινείται προς τη θάλασσα.ολόκληρο.ΑΠΕΡΑΝΤΟ

οι δρόμοι της γαλλικής Κοχινκίνας στα 1930:

οι ίσιοι και λευκοί δρόμοι σ'όλο τους το μήκος με κάρα που τα σέρνουν βουβάλια και τα οδηγούν παιδιά

ένα ποτάμι ιδωμένο από πιο ψηλά.να διασχίζει την απέραντη πεδιάδα του Καμάου.η λάσπη.

η μέρα που σβήνει τ'αστέρια τ'ουρανού

μια μέρα μ'ένα άλλο γαλάζιο που εκπνέει

ανάμεσα στον ουρανό και τον ποταμό,ένα ατμόπλοιο της γραμμής.ταξιδεύει παράλληλα στις όχθες των απέραντων πράσινων ορυζώνων

το ατμόπλοιο μέσα στην κατακόρυφη βροχή του μουσώνα παρασυρμένο μέσα στους απέραντους πλημμυρισμένους ορυζώνες

η κατακόρυφη βροχή του μουσώνα και μόνο αυτή η κατακόρυφη αυτή βροχή να καλύπτει όλη την εικόνα.κατακόρυφη όπως σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου

το μουντό ποτάμι από πολύ κοντά.η επιφάνειά του.το δέρμα του.μέσα στη γύμνια της φωτεινής νύχτας(νύχτα ασαφής)

η βροχή.πάνω στους ορυζώνες.πάνω στο ποτάμι.πάνω στα χωριά με τις αχυροκαλύβες.πάνω στα χιλιόχρονα δάση.πάνω στις οροσειρές που κυκλώνουν το Σιάμ.πάνω στ'ανασηκωμένα πρόσωπα των παιδιών που την πίνουν

οι κόλποι του Ανάμ του Τονκίν του Σιάμ τραβηγμένοι από ψηλά

η βροχή που σταματά και αποτραβιέται από τον ουρανό.η διαφάνεια που την αντικαθιστά καθαρή σαν τον γυμνό ουρανό

γυμνός ουρανός

παιδιά και κίτρινοι σκύλοι που τα φυλάνε να κοιμούνται στον ήλιο μπροστά από τις άδειες αχυροκαλύβες

τα αμερικάνικα αυτοκίνητα των εκατομμυριούχων που κόβουν ταχύτητα μες στα χωριά λόγω των παιδιών

παιδιά σταματημένα που κοιτούν δίχως να καταλαβαίνουν

τα χωριά με τις ζόνγκες.τη νύχτα.

η μέρα.το πρωί.μέσα στη βροχή.

το παιχνίδι των παιδιών με τους κίτρινους σκύλους.το ανακάτωμά τους.η αξιολάτρευτη χάρη της κοινότητας

η χάρη επίσης που αναστατώνει των μικρών δεκάχρονων κοριτσιών που ζητιανεύουν πενταροδεκάρες στις αγορές των χωριών

θα μπορούσαν να παρέμβουν επίσης και προφορικά πλάνα:
φράσεις ευρείας χρήσης δίχως ιδιαίτερες συνέπειες για το φιλμ που αναφέρονται στη μυρωδιά του Δέλτα την ενδημική πανούκλα τη χαρά των παιδιών των σκύλων των ανθρώπων της εξοχής.βιετναμέζικα τραγούδια θα πρέπει να τραγουδιώνται[πολλές φορές το καθένα για να τα συγκρατήσουμε]χωρίς όμως να μεταφραστούν.όπως ακριβώς και στο Ίντια Σονγκ όπου το λαοτσιάνικο τραγούδι της ζητιάνας δεν μεταφράστηκε ποτέ.ούτε ένα τραγούδι δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως ακομπανιαμέντο[οι νυχτερινές μπουάτ πρέπει να'ναι σύμφωνες με την ευρωπαϊκή μόδα]

Μαργκερίτ Ντυράς














το ανεμόπτερο


πετώντας ψηλά ποτέ μια αλλαγή ίδιοι γαλάζιοι ουρανοί ποτέ τίποτε δεν άλλαξε μόνο αυτή με σένα ή όχι στο δεξί σου μπράτσο πάντα στο δεξί σου χέρι στην παρυφή του χωραφιού και πότε πότε στην απέραντη γαλήνη σαν ψίθυρος τόσο σβησμένος σ'αγάπησε δύσκολο να το πιστέψεις ίσως να το φαντάστηκες λίγο ώσπου ο χρόνος έφτασε στο τέλος

Σάμουελ Μπέκετ



Λα Αλάχ,ιλά Αλάχ


χαράζει.το τρένο μας έκοψε ταχύτητα.θα έχεις παρατηρήσει πως μια μέρα και μια νύχτα τώρα δεν κοιτάζω καθόλου από το παράθυρο.δεν κοίταξα ούτε μια φορά.μόνο εσένα.όλα μου τα ταξίδια έτσι.ταξιδεύω για να συναντήσω άνθρωπο ή μαζί με άνθρωπο.λέω λοιπόν πως ταξιδεύω σε άνθρωπο.ξέρω να ταξιδεύω σε άνθρωπο.αν ταξιδεύω μαζί αυτός είναι το ταξίδι μου.εσύ.μεγάλος ή μικρός έρωτας-και πάλι το ίδιο.η αληθινή μου αντίληψη έχει να κάνει μόνο με σένα.το τοπίο και με κλειστά μάτια μπορώ να στο περιγράψω.εσύ μου είσαι άγνωστος ακόμα.
Μαλβίνα Κάραλη


γιατί δε μιλάς για μένα?


Κύριε,δώστε μου ένα υπνωτικό

να κοιμηθεί λίγο έξω η έρημος


πέφτοντας η ζωή μου πάνω στη

ζωή των άλλων

αφήνει μια τρύπα


Όλα μένουν.

εγώ φεύγω.

Εσείς να δούμε τώρα


Λένα Διβάνη