δε φτάνει τόσο

Σας την κάνω τη χάρη και σκίζω τα γραπτά μου
-σύμφωνα με τη Σώτη αυτό αποτελεί ύψιστη
Ευδαιμονία, «όπως όταν οι μαθητές σκίζουν τις σελίδες των βιβλίων
Την τελευταία μέρα του σχολείου»-
Πριν μου το ζητήσετε, αμέσως μόλις τα δημοσιεύσω.
-δεν φτάνει τόσο, θέλετε κι άλλο-
Αν χαθούν από το δίχτυ, χάνονται από παντού
Καμία καταγραφή
-για να μην γκρινιάζετε, η μιζέρια σας κολλάει,
Αποδεδειγμένο…-
Διέφυγαν και τον κίνδυνο να πάρουν φωτιά
Εύφλεκτα κι αηδίες
-στη συνεννόηση μην ελπίζετε-
Ξέρετε γιατί?
Γιατί εγώ ποντάρω στη ζωή τη ζώσα
Περισσότερο απ’ό,τι εσείς στη λογοτεχνία
-δε φτάνει τόσο,θέλετε κι άλλο-
Ωραία λοιπόν…
Τώρα που ξέρω από τι θα πεθάνω
Αγωνιώ να μάθω από τι θα ζήσω
-δε φτάνει τόσο,θέλετε κι άλλο-
Είστε αφόρητα βαρετός
-δε φτάνει τόσο, θέλετε κι άλλο,
Πειθαρχώ στη στερεότυπη αρχή σας
Θλιβερέ μου…-

Και σας λέω ότι το έγραψα στον τοίχο
«βαρετός βαρετός»
Το έκανα graffiti στο πάτωμα
«βαρετός βαρετός»
Τι ηδονή! Να πατάω πάνω στην αδέξια
Τρωκτική σας μειονεξία, Κριτία!

Κι αν δεν σας φτάνει κι αυτό
Μάθετε…ασκηθείτε στους ιούς
Έρωτας σέρνεται

θήλυ

Είμαι θηλυκό

Προσελκύω

Πρέπει να γυμναστώ

Μου επιτρέπεται να τρώω γλυκά

Πρέπει να χαμογελάω

Μου επιτρέπεται να έχω πιασίματα

Πρέπει να φτιάξω τα μαλλιά μου

Μου επιτρέπεται να οδηγώ αυτοκίνητο

Πρέπει να βάψω τα νύχια μου

Μου επιτρέπεται να "χαϊδεύομαι"

Πρέπει να φοράω ψηλά τακούνια

Μου επιτρέπεται να μιλάω με υποκοριστικά

Πρέπει να κάνω αποτρίχωση

Μου επιτρέπεται να εκφράζω τη δυσαρέσκειά μου

με χαριτωμένα επιφωνήματα αποδοκιμασίας

Πρέπει να μιλάω γλυκά

Μου επιτρέπεται να έχω πού και πού τα νεύρα μου

Πρέπει να δείχνω τα κάλλη μου

Μου επιτρέπεται τώρα που είμαι νέα

Πρέπει να ντύνομαι με γούστο

Μου επιτρέπεται να κολυμπάω γυμνόστηθη

Πρέπει να έχω το νου μου

Μου επιτρέπεται να τον τυλίξω

Πρέπει να φέρομαι με ευγένεια

Μου επιτρέπεται να γκρινιάζω,θα μου περάσει...

Είμαι θηλυκό

Προσελκύω

Έλεγε δίπλα μου με το βλέμμα της

Η Δεσποινίδα του Κυρίου

Κι εγώ σκεφτόμουν

Ευτυχώς

Είμαι ακόμα Γυναίκα

Πέννυ Μηλιά

αντρέι ταρκόφσκι

...Αλλά ο δρόμος για την ποιητική λογική είναι γεμάτος αντιξοότητες.Σε κάθε στροφή σε περιμένουν αντιδράσεις,μολονότι η ποιητική αρχή είναι εντελώς νόμιμη,όσο και η λογική της λογοτεχνίας ή της δραματουργίας.Απλώς κύριο στοιχείο της κατασκευής γίνεται ένα διαφορετικό συστατικό.Κι εδώ αναλογίζεται κανείς το μελαγχολικό ρητό του Χέρμαν Χέσσε:"Ποιητής είναι κάτι που επιτρέπεται να είσαι,αλλά δεν επιτρέπεται να γίνεις".

Δήλος

Φωνές ανατέλλουν
Ανάσες φθίνουν

ανα[σ]τολές που πληρώθηκαν
Κι η δύση ο έσχατος φάρος
Για τα καράβια
Τόσων απεγνωσμένων

η Δήλος απέναντι

περιφέρει ένστικτο ρίγος

και γίνεται άθελά της

μάρτυρας σπηλαιώδους κενού

Τήνος,25.1.2009

Άγιος Σώστης