πρώτη φίρμα στον γκρεμό


Φωτόδεντρο


Μια λέξη,
που για χάρη της σ'έχασα:
η λέξη
ποτέ.


Ήταν,
και κάπου κάπου το θυμόσουν κι εσύ,
ήταν
μια ελευθερία.
Κολυμπούσαμε.


Ξέρεις ακόμα,πώς τραγουδούσα?
Με το φωτόδεντρο τραγουδούσα,με το τιμόνι.
Κολυμπούσαμε.


Ξέρεις ακόμα,πώς κολυμπούσες?
Ανοιχτή ήσουν μπροστά μου,
ξαπλωμένη μπροστά μου,ξαπλωμένη
μπροστά
στην προ-
εξοχή της ψυχής μου.
Κολυμπούσα και για τους δυο μας.Δεν κολυμπούσα.
Το φωτόδεντρο κολυμπούσε.


Koλυμπούσε?Γιατί ήταν
βάλτος τριγύρω.Ήταν το ατέλειωτο τέλμα.
Μαύρο κι ατέλειωτο,έτσι κρεμόταν,
έτσι κρεμόταν προς τον κόσμο.


Ξέρεις ακόμα,πώς τραγουδούσα?


Αυτή-
ω,αυτή η παρεκτροπή.


Ποτέ.Προς τον κόσμο.Δεν τραγουδούσα.Ανοιχτή
ήσουν μπροστά μου,ξαπλωμένη μπροστά
στην ψυχή που ταξίδευε.


Πλανητικό


Τα βράδια σου σκάβονται
κάτω απ'το μάτι.Με τα χείλη
συγκεντρωμένες συλλαβές-ωραίος,
άφωνος κύκλος-
οδηγούν το αστέρι που σέρνεται
στο κέντρο τους.Η πέτρα,
πλάι στους κροτάφους άλλοτε,εδώ ανοίγεται:


μαζί με όλους
τους διεσπαρμένους
ήλιους,ψυχή,
ήσουν,στον αιθέρα.


Paul Celan
Die Niemandsrose
μτφρ:Χρήστος Γ.Λάζος
ΑΓΡΑ 1995

9 σχόλια:

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ είπε...

Αυτή, προς τα μέσα παρεκτροπή,

είναι ελευθερία!

Φαίδρα μου,
είμαι εδώ!

Φαιδρα Φις είπε...

είναι ελευθερία Λίτσα μου
είναι

σ'ευχαριστώ που ξέρω
ότι είσαι εδώ
πολύ σ'ευχαριστώ

pandiony είπε...

πολύ ωραίο..
κι ας είναι σε αόριστο
έτσι κι αλλιώς οι χρόνοι πάντα αλλάζουν..

φιλια

Φαιδρα Φις είπε...

και μένα μ'αρέσει

εκτός από τους συντελεσμένους...

Δία Δία Δία

pandiony είπε...

;ο)

ε κ δ ρ ο μ η

Φαιδρα Φις είπε...

έρχομαι κι εγώ
μη φύγεις μόνη...

pandiony είπε...

ναι ναι πάμε, πάμε αιτολικό, εκεί θέλω, κι αχέροντα.

pandiony είπε...

ή Μονεμβασιά και ανηλιακή Μάνη

Φαιδρα Φις είπε...

"στις όχθες του Αχέροντα"
ναι να πάμε
όχι τώρα όμως

στη Μάνη δεν ξέρω αν θέλω
πήγα πρόσφατα
και πολλές φορές

καλύτερα στο σπήλαιο
της Αλυστράτης