θαυματοποιός


Ξυπνώ ποθώντας τον ευλογημένο στίχο,
σπάσαν τα νεύρα μου να κυνηγώ τη ρίμα·
σκληρό να παίρνω σβάρνα κάθε οικείο μου μνήμα,
να κλέβω τους νεκρούς, να τους αλλάζω σ’ ήχο.

Πόσο ευσυνείδητος! Αν κι άρρωστος (και βήχω)
μετρώ λογάριθμους και τονική στο ποίημα·
ζυγίζω στο, πότε βραχέα, μακρά στο, κρίμα·
ανισοσυλλαβίες παλεύουν ν’ αποτύχω.

Μα θα φκιαχτή το γαμημένο το σονέττο·
κι ανταμοιβή μου η αθανασία κι ένα μπουκέττο
ευώδεις κρίνοι, από τα χέρια της Καλής μου.

Μετά, θ’ αναπαυθώ στους θείους ασφοδελώνες
μ’ όλους τους μείζονας ποιητές· κι οι Παταγόνες
θα προσκυνούν τα ελληνικά της ποιητικής μου.


Ηλίας Λάγιος

4 σχόλια:

Βασίλης είπε...

Μ’ ένα καφεδάκι πρωινό αντί για λίμα
Τροχίζω την ανία ψάχνοντας για ρίμα
Και στων Μαθηματικών τον επιούσιο εξαναγκασμό
Απαντώ μ’ ένα χαμόγελο γλυκό,….

Καλή σου Μέρα Ποιήτρια γλυκιά

Φαιδρα Φις είπε...

ωραίο τετράστιχο Βασίλη μου,
υποθέτω εμπνευσμένο από τον θαυματοποιό...
κι εγώ καφέ πίνω
αιχμηρό και πικρό
ελπίζοντας στον περιούσιο στίχο...

καλημέρα κι από μένα
με πολλή υγρασία από Αθήνα
και μια όψιμη καλοκαιρινή ατμόσφαιρα
που αφήνει υποσχέσεις
σε φιλώ

ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ είπε...

Να είσαι καλά Φαίδρα που μας τον θύμησες.

Καλό απόγευμα

Φαιδρα Φις είπε...

Σοφία μου,
εγώ τον έχω στο μυαλό μου κάθε μέρα,
και πιο πολύ από τότε που χάθηκε...

σε φιλώ