αυτόκλητος μεσσίας




…μετάλαβε το άλλο σώμα το παγιδευμένο σε ασκό
Έντομο μαυριδερό,σχισμένο στην κοιλιά
Νυμφίος πολύφερνος άτρακτος από κλωστές σημαδεμένες που
Μεταγγίζουν αντίλαλο χρόνου παρελθόντος
Προπορευόμενου σε εξόδους στις εξαίσιες εξώσεις καραβιών
Από μάτια γερμένα πάνω στον απόπλου που πριν σαλπάρουν αγκυροβολούν σε κάλυκες σφαιριδίων από ερείπια

Εξισώσεις σε ακρόπρωρα με σκαλιστές γοργόνες αφού πάντα η θάλασσα θα πνίγει θαύματα στον κεκαρμένο οίνο της και ο ουρανός θα καίει ομοιώματα χιονιού έρποντας στη νοσταλγία της σκουριάς
-σάπιος αφρός και μεθυσμένο αίμα-

Απόκληρος σωτήρ που πυροβολεί σκιάχτρα θλιβερά
Στην τροχιά της αφορμής -πιστή η νόσος-
Η σαύρα που σεληνιάζεται και ό,τι πληγώνει
Ακρωτηριάζει παλάμες και δάχτυλα
Γράφω με τους καρπούς και αγκώνες
Ζω με μια γλώσσα μεταλλική που αρθρώνει επιθέματα
Μέσα στην αταξία του αναποδογυρισμένου γαλαξία
Με τους χάρτες σπασμένους και στις ρωγμές
Ένας χείμαρρος από μαλλιά και
κουτάβια ανήμπορα να δρασκελίσουν αγκύλες
Μόνο τις δροσιές από τριαντάφυλλα γλείφουν
Γλυφές είναι οι σταγόνες

Σιωπηρές συμφωνίες λουλουδιών
Και υπομονετικά δοχεία χεριών που τα κόβουν
Σε μια πίστα από πάγο και όνειρα μαγεμένα
Με κλειστά χείλια λέγονται οι πιο μεγάλες αλήθειες
Και οι αναπνοές τους εξαργυρώνονται
Σε βλέμματα που ματώνουν από μια μωβ ανεμώνη


Και ό,τι φυλακίζει στην ανωνυμία την αμφιθυμία των προσκυνητών
Των ασκητών την αμέλεια να ζυγιάσουν θαύματα στον αέρα
Θαύματα χαρταετούς που μας ξανακάνουν ανθρώπους
Και αθώους μνήμονες της σιωπής

Τη φόρα του μετεωρίτη που ζαλίζεται και ο ίλιγγος είναι η σκόνη του
Που θα σκορπιστεί στα κεφάλια μας αστρόσκονη με λογική και τρέλα
Να γίνονται θρύψαλλα στην περιπλάνηση της αγρύπνιας στο αίμα

Στην ομίχλη σκιές μπερδεμένες με τους πιο μεγάλους συμβιβασμούς
Όπως κάθε τι που θυσιάζει πτήσεις για είδωλα και τοτέμ
Αφαιρώντας το χώρο και το χρόνο τον πραγματικό
Απολογείται για την περιουσία μιας ζωής αλλά χίλιες ζωές δε φτάνουν για ομολογίες και αφέσεις

Όπως η λεύκα θροίζει τα Ακλόνητα μυστικά της ύπαρξής της
Και ραντίζεται έτσι το χώμα από τα ανείπωτα
που ταράζουν το λήθαργό του και ριζώνουν μέσα του
Έτσι οι μεγάλες καμπύλες απλανείς και αθώες
Σε μια ενοχή που αναβλύζει από την άβυσσο μιας νάρκης

Μέσα μου είναι ζωγραφισμένο ένα αηδόνι
Που ξυπνά ή γεννιέται ή ανασταίνεται κάθε Μεγάλη Παρασκευή
Και πέφτει στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ
Τραγουδώντας τον αφαιρετικό του διάλογο
Με το κλαδί
Μέχρι να λιώσει μέσα του ο πόνος και
Να γίνει ανοηματικός

Και αναστάσεις δε θέλω τις μισώ
Στον αθάνατο θάνατο αφήστε με
Και να’ναι σκοτωμένα όλα
Ό,τι κινείται,μιλάει έχει χρώμα
Και ομορφιά…
Σ’έναν κήπο με ροδιές και κερασιές
Και αυτοδιαψεύσεις
Να νιώθω άγγελος των τύψεων
Να αλαφρώνω από την ομορφιά και τη δίψα μου
Σ’έναν κήπο απόρθητο
Με ξόβεργα μόνο τον πόνο
Ένας νάνος άγγελος με νυστέρι
Να εκβιάζω το λυκαυγές
Σε μια φωλιά να τυλιχτώ από κλαδιά χλωρά
Και πέτρινα γιασεμιά
Κλείνοντας έξω από το θάνατό μου
Την αιωνιότητα της μνήμης και της φθοράς

Αχ,πόσο μ’ελαφρώνει το αμετάκλητο
Τέτοιων επιλογών…
Όταν οι ακτίνες του φεγγαριού
Φτάνουν ως τις ρίζες των μαλλιών και τα κόκαλα
Και στο μεδούλι που προλαβαίνει κι ονειρεύεται
Αερόστατα σύννεφα
Και κόσμους που κρατώ στα χέρια σαν αποχωρισμούς

Πιο μαύρους από το μαύρο
Πιο λευκούς από το λευκό
Πιο αβέβαιους κι από τη μεγαλύτερη σιγουριά
Και ράμφη δίστομα ανεξέλεγκτα που όπου ραμφίζουν
Αναβλύζει χλόη ενός άκυρου παραδείσου
Ανανεώνοντας τους όρους του θανάτου μου
Κι εκβιάζοντας όλες τις αγιότητες
Με τη δικαίωση της θλίψης των φαντασμάτων

Πώς να πιστέψω κάποιον που περιγράφει
Το Σταυρό όταν δεν έχει καρφωθεί πάνω σ’αυτόν
Όταν δεν έχει ο ίδιος χαρακώσει το πρόσωπό του
Με μια καταδίκη άφυλη και ψηλαφητή…


μόνη μου
Στα αφρισμένα αστέρια να περπατώ
Να κοινωνώ δηλητήρια
Μέσα από των φθόγγων την ανεπάρκεια
Και την απαλλαγή τους από απεχθείς συναισθηματισμούς
μπορώ και μόνη μου αναχωρήσεις

Η ψυχοσωματική μεσολάβησή του
Με θολώνει και πιο πολύ με μπερδεύει

Ξέρω πώς θάβονται οι ανεπάρκειες
Σε μάτια που κοιτάζουν κόντρα τον ήλιο
Σε σώματα που καρφώνονται με ασπάλαθους
Στα ξύλινα φάσγανα σταυρών

Ξέρω πώς διυλίζεται η σφαίρα του πόνου
Μέσα από δόντια ουρανίσκο λάρυγγα
Φωνητικές χορδές
Μέχρι που φτάνει στα σπλάχνα
Οριστικά κι απειλητικά
παγιδευμένος κρότος ασήκωτος και σιωπηλός
ασυγκίνητος με προσπερνά
Δε θέλω κανέναν να με συνοδεύει
Σ’αυτή την περιπέτεια του εγκλεισμού μου
στον γκρεμό μιας μονίμως άπιαστης στιγμής…
Νυμφίους και μεσσίες τους έχω όλους σκοτώσει
Λίγο πριν τη στιγμή του έσχατου μαρτυρίου
Της αιώνιας γραφής


12 σχόλια:

Faraona είπε...

Ξέρω πώς διυλίζεται η σφαίρα του πόνου
Μέσα από δόντια ουρανίσκο λάρυγγα
Φωνητικές χορδές
Μέχρι που φτάνει στα σπλάχνα
Οριστικά κι απειλητικά
παγιδευμένος κρότος ασήκωτος και σιωπηλός
ασυγκίνητος με προσπερνά
"Δε θέλω κανέναν να με συνοδεύει
Σ’αυτή την περιπέτεια του εγκλεισμού μου
στον γκρεμό μιας μονίμως άπιαστης στιγμής…
Νυμφίους και μεσσίες τους έχω όλους σκοτώσει
Λίγο πριν τη στιγμή του έσχατου μαρτυρίου
Της αιώνιας γραφής"

πα πα πα !!!Ανατριχιασα...
κατι μου θυμιζεις,,,κατι ,...καποιον...


Θα το βρω που θ μου παει...



φιλι φιλι φιλι

Φαίδρα φις είπε...

φαραωνάκι,
χαίρομαι και συγκινούμαι που σου προκαλεί ρίγος η γραφή μου,
αλλά μη με κρατάς σε αγωνία,
βρες και πες μου ποιον σου θυμίζω,
σε παρακαλώ...

φιλιά φιλιά γενεθλιάζουσα...
να σε χαιρόμαστε και να σ'αγαπάμε

Π.Κ. είπε...

Την ανεπάρκεια των σωμάτων
αναπληρώνει Προμηθεύς εξ ουρανού

τι νόμιζες

δεν είναι κλάψε γέλασε η σιωπή
καλλιγραφία δεν είναι

τους αυτόκλητους περισυλλέγει ο Καιρός
τους πανθεΐζει

τους ετερόφωτους ουδείς
κονιορτός στα σαντάλια μας

αυτοσκοτώσου να τελειώνουμε
ως γέγραπται.

Φαίδρα φις είπε...

π.κ,
καλώς ήρθατε στον Προμηθέα,
μου άρεσε πολύ αυτό που αφήσατε,

τόσο που το φοβήθηκα λιγάκι...
ωστόσο έχει μια δύναμη που με συναρπάζει,

σας ευχαριστώ πολύ

Faraona είπε...

Φαιδρα μου δεν με κανουν να ανατριχιαζω πολλοι ανθρωποι...
εχω εναν εδω κοντα μου ομως που μου "σηκωνει" την ψυχη μου μονιμως.
Που εχει σκοτωσει ολους τους Νυμφιους και τους Μεσσιες.

Σε φιλω.

Φαίδρα φις είπε...

faraonaki μου τι λες?
πολύ μεγάλη τιμή μου κάνεις...
σ'ευχαριστώ πάρα πολύ,

σε φιλώ αγαπημένη μου φίλη

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ είπε...

Τι ωραίο κείμενο είναι αυτό ! Συγχαρητήρια Φαίδρα μου . Έχεις πολύ περίπλοκη ψυχοσύνθεση κι εσύ . Ελπίζω να τα βγάζεις πέρα μ΄αυτόν τον ψυχικό πλούτο που κουβαλάς μέσα σου γιατί εγώ δεν τα βγάζω πέρα. Επίσης σ΄ευχαριστώ για την ανάρτηση του Καβάφη .Σήμερα το κατάλαβα .Με συγχωρείς που δεν το είχα δει , αλλά είχα φασαρίες τον τελευταίο καιρό .Δεν έμπαινα στα μπλογκ ΄των φίλων κι έτσι δεν το είδα. ΉΤαν πολύ συγκινητικό και πολύ τιμητικό αυτό που έκανες.Εδικά το κομμάτι που διάλεξες γράφτηκε με πολύ πόνο για έναν χαμένο μου έρωτα.

Φαίδρα φις είπε...

Kατερίνα μου,ζητώ συγνώμη για την αργοπορία στην απάντηση,μόλις μπήκα στο σπίτι και στο νετ,μετά από πολλές και κουραστικές ώρες μαθημάτων.

Σ'ευχαριστώ θερμά για το σχόλιό σου,χαίρομαι που σου άρεσε,η γνώμη σου-θέλω να το ξέρεις -έχει ειδικό βάρος για μένα.
Αναφορικά με τον Καβάφη,στο έχω ξαναπεί είναι από τα ομορφότερα βιβλία που έχω διαβάσει,η γραφή σου έχει κάτι με το οποίο έχω δεθεί με δεσμό ιχυρό και θα το διαδηλώνω.

Εγώ σ'ευχαριστώ λοιπόν, που είσαι αυτός ο άνθρωπος που με συγκινεί και που γράφεις τόσο σπουδαία.
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσα να βρω απόσπασμα που να μου αρέσει περισσότερο από άλλα.Αν γινόταν θα αναρτούσα ολόκληρο το βιβλίο.
Ιδιαίτατα με άγγιξε αυτό που είπες για το χαμένο σου έρωτα...

σε φιλώ
να είσαι πάντα καλά
και να περάσεις όμορφα με τους αγαπημένους σου
Καλή Ανάσταση και από δω
σ'ευχαριστώ για όλα

Ανώνυμος είπε...

καλή μου
ήρθε η Συντέλεια!Τούτη η κραυγή μου θύμισε:"Βλάκες,είμαι μπουχτισμένος από ημίθεους!Πού έχει ανθρώπους σ' αυτό τον κόσμο;"και "εκει κάτω,δεν ξέρω που" και "Να φύγω!Θεε μου,να φύγω!Φοβάμαι να φύγω"(Ρικάρντο Ρέις)
Κατά τα άλλα, στέκω άναυδη,κοιτάζω εκεί όπου σκάβεις και εύχομαι να μην σταματήσει ποτέ.
είναι απίστευτη η δύναμη της ρωγμής
με συν-κινείς προς τα εκεί
Πέννυ

Φαίδρα φις είπε...

Πέννυ μου γλυκιά,
ο Ρικάρντο Ρέις μίλησε με πολύ εύστοχο τρόπο και λόγια και εσύ ακόμα πιο πολύ.
σ'ευχαριστώ που είσαι εδώ και με διαβάζεις,είναι σημαντικό για μένα.

σε φιλώ πολύ και καλημέρα.

Π.Κ. είπε...

Ο Φόβος φιλάει το έρμα!!!

Φαίδρα φις είπε...

π.κ,
δεν είμαι σίγουρη ότι συμφωνώ μαζί σας...

καλημέρα