Του Έρωτα Μέγα Κακό...



Επιστρέφω σπίτι,με περιμένει έξω από την πόρτα.Καθισμένη πάνω στη βαλίτσα της και περιμένει.Τρεις μέρες πριν την αποχαιρέτησα.Σχετικά εξημμένη,έφευγε με κάποιον για τα νησιά.Της το είχα επισημάνει.Όχι δεσμεύσεις πρόωρες.Μείνε για λίγο μόνη σου.Ασφαλίσου.Και αν νιώσεις μοναξιά,τις νύχτες όποιον θέλεις.Αλλά για λίγο.Χωρίς κουβέντες.Δυο ώρες-μετά αρχίζει η λύπη.Λίγο να σου πει ο μικρός πως είναι ορφανό,τέρμα.Αυτά είναι για δεσμούς.Δεν έχει άλλες δυο ώρες το μεθεπόμενο βράδυ.Εκτός κι αν έχεις κέφια για λυπημένες,τρυφερές αγκαλιές.Νά την τώρα.Έξω από την πόρτα.Την κερνάω Σαπόρο και ασπιρίνες.Φτιάχνω κάτι να φάμε.Μίλα μου,της λέω.Τι συνέβη έξω από όσα ξέρω.Αγκαλιάζει τους ώμους της.Ποστάρει τη φωνή της.Ακόμα και μπροστά στην καλύτερή της φίλη προετοιμάζεται.Για έναν καθωσπρέπει μονόλογο.Αδιόρθωτη.Διακοπές,λέει.Έσφιξα τα δόντια.Πήγα.Δίπλα μου,σώματα ωραία,αρχαίων ηρώων.Ανώφελο.Μόνο αυτός υπήρχε.Πρωί στην παραλία.Κανένα νόημα.Μόνο αυτός.Και να τον σκέφτομαι κάθε δέκα δευτερόλεπτα...[...]Το λάγνο ψέμα του και η πιο σκληρή αλήθεια του.Το ίδιο βράδυ.Τον αγαπώ.Δωμάτιο ξενοδοχείου.Έξω μια σκέτη ζωή.Χωρίς αυτόν,κανένα νόημα.Τόχου μπόχου το λένε στα Εβραϊκά.Κόσμος χαοτικός,ασυνάρτητος.Σκότη και άβυσσος.Κοντά δυο χρόνια.Μόνο αυτός.Λεπτός,κορδόνια λυμένα.Ώμοι σκυφτοί,πού και πού το θυμόταν,έστρωνε την πλάτη του.Μπαίνει με ένα φως απίστευτης πραότητας στο σπίτι μου.Φωταγωγεί.Τον ερωτεύομαι.Τον στέφω.Τον εξοργίζω.Τον θέλω.Δεν τον θέλω.Δεν τον μπορώ.Ακραία,απόλυτη βία ο έρωτας.Πληθύνων πληθύνω τας λύπας σου.[...]
Προσπάθεια για πρόβα ζωής μακριά του.Μακριά του.Φιλότιμη προσπάθεια.Επί ματαίω προσπάθεια.Χωρίς αυτόν πρόβα βυθού,θα προσπαθήσω κι άλλο[...]
Στρίβω στη γωνία,ακούω.Το πρώτο τραγούδι της αδέξιας κασέτας που του χάρισα."Σκύβεις λύνεις τα κορδόνια μ'ανοιχτό πουκάμισο και η αύρα σου με στέλνει μέχρι τον παράδεισο...".Συνωμοσία.[...].Ακυρωμένη από ασάφεια και τον έψαχνα.Τι ήμουν γι'αυτόν.Γιατί μου άργησε τα χατίρια μου και τώρα έρχεται και μου λέει.Αφού του τα ζήτησα στην ώρα τους.Για να αποκλείσω το δρόμο.Όπως υποψιάστηκε.Και άξεστα το είπε.Δεν του τα ζήτησα?Τι δεν πήγε?Ό,τι και σε όλη την ανθρωπότητα.Οι κώδικες.Άλλους αυτός,άλλους εγώ.[...]Παντού να το πω.Φώναξέ τες όλες.Να μάθει όλος ο χορός τα λόγια.Και πως το μεγαλειωδέστερο πράγμα στον κόσμο της γυναίκας είναι να διεκδικεί και να εκτίθεται.Τα έκανα και τα δύο.Μου άργησε το χατήρι μου.Δεν θα τον ξαναδώ ποτέ.Κάποιος άλλος.Που δεν θα τον αγαπώ.Που θα μπορώ να κάτσω μαζί του δέκα χρόνια.Γιατί έτσι γίνεται όταν δεν αγαπάς.Μπορείς και μένεις.Αυτό είναι όλο.[...]Και ένα βράδυ θα κρυφτώ μόνη μου στο κρεβάτι,θα είμαι ήρεμη σαν πεθαμένη.Τότε θ'ανοίξω τα κλειστά του γράμματα.Αδύνατον ακόμα.Η παιδική του φωτογραφία στο κομοδίνο μου.Θα τη γυρίσω για λίγο ανάποδα.Να μη με δει να κλαίω.[...]
Της έφερα δεύτερη μπίρα.Της έβαψα τα νύχια των ποδιών.Ξάπλωσε στο κρεβάτι,αγκάλιασε τους ώμους της.Κι αυτό είναι το αγκάλιασμα εκείνης που δεν έχει αυτόν,δεν έχει κανέναν.

Μαλβίνα Κάραλη.

Αφιερωμένο στη φίλη μου Ελένη...-έχω κι εγώ εκπλήξεις Ελενάκι...-

13 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

"Με ματωμένους κόπους
αυτοί που αγάπησαν ξεχνούν..
αυτοί που αγάπησαν πενθούν
για όλη τους την ζωή"

"Κάποιος άλλος.Που δεν θα τον αγαπώ.Που θα μπορώ να κάτσω μαζί του δέκα χρόνια.Γιατί έτσι γίνεται όταν δεν αγαπάς.Μπορείς και μένεις.Αυτό είναι όλο."

Αυτό είναι όλο;
'Η μήπως
"(Ώ νυσταγμένα πούπουλα-σωροί,
λόφοι αφρού, ποτάμι που γκρεμίζεται-
πάραξενη, καινούργια μουσική:
αντί για:'Εγώ- το Εμείς να ενθρονίζεται...)"

Δεν έχω λόγια παρά μονάχα δανεικά
"Σας βλέπω, σας ακούω και σας νιώθω όλες πιά"
Πέννυ

Φαίδρα φις είπε...

Πέννυ μου,το σχόλιό σου ήταν υπέροχο κι ας μίλησες με λόγια δανεικά-κι αγύριστα-,διαβάζοντάς το αναρωτήθηκα για πολλά,
κι ένα ρίγος εσωτερικό με υποχρέωσε σε ορμητικούς και χειμαρρώδεις συνειρμούς που θα χρειαστώ μέρες για να "επεξεργαστώ"...

σ'ευχαριστώ πολύ
αγαπημένη μου φίλη

σε φιλώ

Φαίδρα φις είπε...

Πέννυ μου,σε ρώτησα και χθες αλλά δεν έλαβα την απάντησή σου,πώς πας με το κρυολόγημα και τον πυρετό?
συνήλθες? ανάρρωσες?

Ανώνυμος είπε...

Συνήλθα, πήγα για μαθήματα. Μετά πήγα και είδα τον βυθό του Γκόργκι στο Εθνικό και..ξανακύλησα)
Μετά ξύπνησα, είδα την πρωινή σου ανάρτηση και..κύλησα 2 φορές))
Αστειεύομαι.
Απλά, και η παράσταση και η ανάρτηση με "χτύπησαν" βαθιά,αλλά μου χρειαζότανε,εδώ που τα λέμε.
Τα ρίγη που λέγαμε..
Και τώρα ανάβω το καντηλάκι της Αγίας μας, μπας και με λυπηθεί και δεν μου στείλει άλλο "μέγα κακό"
χαχα,λες και δεν θέλω)
Τέτοια κάνω..
Εσύ;Το τρέξιμο;Φτάσαμε πουθενά;

Σε φιλώ κι εγώ
Πέννυ

ΥΓ1 Βρήκα και διάβασα κι άλλο Γρηγοριάδη και σ'ευχαριστώ για την γνωριμία..

ΥΓ2
"Μήδεια" Ευριπίδη
Μαλβίνα Κάραλη
Τσβετάγεβα
Αχμάτοβα

Φαίδρα φις είπε...

πώς να βγει κανείς κάπου όταν τρέχει στο "road to nowhere"...

γιατί αστειεύεσαι?μήπως εγώ δεν κυλάω μ'αυτά που γράφω?

εγώ θα έλεγα ν'ανάψεις το καντηλάκι
για να σου στείλει ξανά το μέγα κακό-αν εννόησα ορθώς...-

για έλα κι από τη θάλασσα,σου έχω κι άλλο κύλισμα...

αναφορικά με τον Νίκο Γρηγοριάδη,θα σου τον γνωρίσω από κοντά,μετά το Πάσχα,όταν επιστρέψει από Θεσσαλονίκη

φιλιά
και τώρα έλα-αφού τρελαίνεσαι και με τα λογοπαίγνια-
"από βυθό σ'άλλο βυθό"
το ξέρεις το τραγουδάκι?

Ανώνυμος είπε...

Κάτι μου λέει..καμία σχέση με Τσανακλίδου;
μου θυμίζει πάντως το "απ' την ψυχή, ως την ψυχή"..

Έελαα!
Πεες μου!
Π'

Φαίδρα φις είπε...

όχι βρε,
εν τω μεταξύ απάντησες με Χατζιδάκι?
Μπιθικώτσης είναι
"από βυθό σ'άλλο βυθό
νυχτώνει ξημερώνει
κι αν τη ζωή μου απαρνηθώ
δεν μ'απαρνιούνται οι πόνοι..."

φιλιά
έλα από τη θάλασσα λέμε

Ανώνυμος είπε...

Ααααααα!
Ατιμη βιοπάλη
φευγω και θα ρθω πάλι

Πάω μάθημα
Φιλιάααααααααα!
Πέννυ

Φαίδρα φις είπε...

γεια,καλό μάθημα και τα λέμε αργότερα,
φιλιά κι από μένα

Faraona είπε...

"Παντού να το πω.Φώναξέ τες όλες.Να μάθει όλος ο χορός τα λόγια.Και πως το μεγαλειωδέστερο πράγμα στον κόσμο της γυναίκας είναι να διεκδικεί και να εκτίθεται."


Nα αγιασει το στομα της.
φιλια

Φαίδρα φις είπε...

γεια σου φαραωνάκι μου,γλυκιά βαλιντέ του...
έτσι είναι πραγματικά και όποια δεν το έχει νιώσει έτσι,ζει μισή ζωή...

σε φιλώ πολύ

Fatale είπε...

Μαλβίνα, μια αξέχαστη περσόνα...!! Μεγάλη απώλεια..δάκρυα χοντρά τρέχανε από τα μάτια μου όταν ''έφυγε''..
θαύμαζα πάντα τις έξυπνες ατάκες της..ακουγοντάς την και διαβάζοντάς την γελούσα, προβληματιζόμουνα και πάνω απ'όλα την θαύμαζα ,ΖΟΥΣΕ ΤΗ ΖΩΗ..δε νομίζω να ξαναβγεί άλλη Μαλβίνα ...
ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ήταν...

Φαίδρα μου ...
Καλό βράδυ..

Φαίδρα φις είπε...

χαίρε φιλενάδα,
συμφωνώ σε όλα όσα έγραψες για τη Μαλβίνα,
την αγαπώ πολύ και τη σκέφτομαι συχνά,
τώρα που έχει φύγει ακόμα περισσότερο,
μου λείπει πολύ

σε φιλώ
καληνύχτα