Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΣΚΟΥΛΗΚΙΟΥ


" Άκου Κύριε,τον καλό σου φίλο

που αγαπά τους καρπούς και τους τάφους.

Εσύ είσαι ό,τι με συνδέει μ'έναν καρπό και μ'έναν τάφο.

Και τον καρπό ασχημίζω και τον τάφο.

Αλλ'όμως είναι θέλημά σου

γέννημα στην απέραντη καρδιά σου...

Δεν έχω ερωτήματα

και ταξιδεύω με κίνηση αργή προς τον Πατέρα.

Μάταιος ο κόσμος αλλά πέρασμα.

Και μάταια τα μάτια της σαρκός μου

γλυκά που αγγίζονται με λουλούδια.

"Δεν έχεις ερωτήματα?"-μου λέει το φθαρτό.

Σελήνη φευγαλέα εσύ τάχα ρωτάς αυτή τη νύχτα?

Ή με ρωτούν τα νέφη που σε ακολουθούν?

Χαίρομαι την ευφορία του αργύρου σου

και τη διαπερνώ με πίστη.

Αυτή είναι η αξία εμάς των σκουληκιών

που δεν έχουμε παρά μονάχα ένα δρόμο...

Το χώμα είναι η μοίρα μου αντίκρυ των άστρων.

Αγάπη όνειρο θαλασσί τύλιξέ με.

Ποια ευφροσύνη δεν σου παραστέκει?

Αγάπη,πράξη και ουσία του θεού μου

σερνάμενο κι αν είμαι πλέω στη χαρά."


Νίκος Καρούζος

4 σχόλια:

exoaptonkyklo είπε...

Τα σεβη μου.

Φαίδρα φις είπε...

γεια...
από τη θάλασσα έχεις περάσει ποτέ?

φιλιά

Ανέστης Μ. είπε...

«σερνάμενο κι αν είμαι πλέω στη χαρά...»
καταπληκτικο.όλο,οχι μόνο το τελευταίο κομμάτι...
χαιρετισμούς

Φαίδρα φις είπε...

γεια σου ανέστη μ.,συμφωνώ ολόκληρος ο Νίκος Καρούζος...
καλώς σε συναντώ στα μέρη μου...

σου στέλνω κι εγώ χαιρετισμούς