Έφευγε το νησί
Δεν το πιστεύεις;
έφευγε, γλίστραγε σα φόρεμα
εντάξει, ήταν και καλοκαίρι
η ζέστη όσο να πεις
η μεσημεριανή ζαλάδα από τον ήλιο.
Αυτό δεν ήταν όμως το παράξενο.
Ήταν που αυτός ερχόταν.
Ερχόταν ολοένα και πιο συχνά.
Στον ύπνο, στον ξύπνιο, στο τραγούδι
Στο τραπέζι, ναι στο τραπέζι
Καθόταν δίπλα μου. Δεν μίλαγε. Δεν έτρωγε. Δεν κοιτούσε.
Στην αρχή ήταν μόνο ήλιος
Μόνο ένα αγκάθι στα μάτια
Ένα σπλάχνο που το’βρισκα πέτρινο στην αυλή,
¨Έπειτα στο παραθύρι, στο κεφαλόσκαλο, στο προσκεφάλι.
Μετά ήρθε το τραγούδι,
Μη φανταστείς τίποτα σπουδαίο
νότα νότα
σα βρύση που σταλάζει
σα μικρά μπουμπούκια που σκάνε, το να δω τα άλλο εκεί
και σα να περπατάνε
ανεβαίνουν κι ανεβαίνουν τη πλαγιά
σα λιτανεία
και αμυδρά διακρίνεις το Μέλος
χωρίς όμως τα λόγια.
Αυτά ήρθανε μετά.
Μια ανάσα, κι άλλη, κι άλλη
Ώσπου αρχίζεις να τις ακούς
Δεν καταλαβαίνεις
μα είναι συλλαβή-συλλαβή
ό,τι υπάρχει.
Ένα κολιέ που γιγαντώνει και σιμώνει και κάθεται πάνω στη γλώσσα σου
Σαν αρχαίος τύραννος
Γεννάει λέξεις και λέξεις
Απογόνους κι επιγόνους
Κι έχει γερούς προγόνους και σοι ισχυρό
Μα πιο πολύ κατάλαβα πως ήρθε
Όταν με φώναξε η μητέρα να μου πει πως όπως η γιαγιά,
Έτσι κι η προγιαγιά και όλες οι γιαγιάδες
Φεύγουν.
Και μίλησε η μικρή γιαγιά μου και είπε και αυτή
Να μη φοβάμαι είπε γιατί πάντα είπε έρχεται αυτός
Και πως όταν φεύγουν οι γιαγιάδες,
Φεύγει και το νησί,
Φεύγει και το τραγούδι και το Μέλος και τα λόγια
Μα έρχεται αυτός
Να μη φοβάμαι λέει
Ας έρθει λέει
Και στην αυλή, στην πόρτα, στο προσκεφάλι μου να τον κοιμίζω
Όσο εγώ νομίζω στο καθένα
Κι ας είναι από ήλιο, από πέτρα.
να γίνει σπλάχνο μου, είπε.
Αργά-αργά
Θα φέρει λέει αυτός νέο τραγούδι και άλλα λόγια.
Και όταν έφευγε το νησί
Αυτός ερχόταν
Έτσι όπως το’πε,
Κι έφευγε, γλίστραγε το νησί
γλίστραγε το φόρεμα.
