Νίπτω τας χείρας
Φοράω τα γάντια των χεριών σου
Με το κουβάρι της κουβέρτας
Φτιάχνω ένα σώμα δίπλα μου
Μπας και με πάρει ο ύπνος
Όμως αυτό έχει κάποιες ερωτήσεις:
Είναι η ζωή ένα παιχνίδι
Μέχρι να μας πάρει ο ύπνος;
Μήπως γίνομαι πιο όμορφη
με τις απουσίες;
Οι πεθαμένοι μας ξεχνούν πρώτα
Ή εμείς;
«Μ’ αρέσουν οι ταινίες που δεν ψεύδονται»
Υπάρχει αυτό;
Μήπως έχαψα όλα τα παραμύθια
Για να τα ξερνάω θεραπευμένα;
Το μέλλον θα μας βρεί ξαφνικά
Ή μας ψάχνει καιρό;
Η θεραπεία για τη ζωή
Είναι ο θάνατος;
Και ποιά άλλα συμπτώματα έχει
Εκτός από το να νιώθεις;
Μήπως τα παπούτσια μου κλωτσάνε
«Τα βήματα που έπρεπε να γίνουν»;
Πέννυ Μηλιά
