τρέιλερ




Πληγές βρυσούλες
Κρύψτε με στα νερά


Μανιωδώς καταγράφω καημούς
-Φύσει και θέσει σουρεάλ-


Ινδοί ξενυχτούν
όλη νύχτα στα χωράφια
και χτυπούν
τα άδεια τους τσουκάλια
για να τρομάζουν
τα άγρια ζώα
τα τσακάλια
μην τους φάνε τη σοδειά


Αρχαία αντίο
Επαναλαμβάνονται
Με εμμονή τρέιλερ
Επερχόμενου παραδείσου


«καημενούλια μου..»
κι αρχιδιές


Σε γήπεδα ράγκμπι
Κλωτσάνε πυρηνικούς αντιδραστήρες


Εφοπλιστικές πόρνες εθελοντές
Δημοπραττούν το φιλί της ζωής
Στο από καιρού πτώμα του
-who gives a shit- πλανήτη


Την ίδια ώρα χλωμές μανούλες
Απ' τις χλωρίνες και τα πληκτρολόγια
Πληρώνουν αλλοδαπές νταντάδες
Για το τελευταίο αυθεντικό νανούρισμα
Στα αυγουλάκια του φιδιού τους


«Αγαπάτε αλλήλους»
κι αρχιδιές
«καημενούλια μου..»
εδώ δεν καταφέραμε
ν' αγαπάμε εαυτόν


Πέννυ Μηλιά




αποθεραπεία





Νίπτω τας χείρας
Φοράω τα γάντια των χεριών σου


Με το κουβάρι της κουβέρτας
Φτιάχνω ένα σώμα δίπλα μου
Μπας και με πάρει ο ύπνος
Όμως αυτό έχει κάποιες ερωτήσεις:


Είναι η ζωή ένα παιχνίδι
Μέχρι να μας πάρει ο ύπνος;


Μήπως γίνομαι πιο όμορφη
με τις απουσίες;


Οι πεθαμένοι μας ξεχνούν πρώτα
Ή εμείς;


«Μ’ αρέσουν οι ταινίες που δεν ψεύδονται»
Υπάρχει αυτό;


Μήπως έχαψα όλα τα παραμύθια
Για να τα ξερνάω θεραπευμένα;


Το μέλλον θα μας βρεί ξαφνικά
Ή μας ψάχνει καιρό;


Η θεραπεία για τη ζωή
Είναι ο θάνατος;


Και ποιά άλλα συμπτώματα έχει
Εκτός από το να νιώθεις;


Μήπως τα παπούτσια μου κλωτσάνε
«Τα βήματα που έπρεπε να γίνουν»;


Πέννυ Μηλιά






Είναι κάτι πρόσωπα
Που το βλέμμα ξεκουράζεται
Κάτι οάσεις
Που σε νανουρίζουν σα μωρό
Κάτι βλέμματα
Που σου ξεπλένουν τις κρυφές πληγές
από την καθημερινότητα
Προχωρούν δίπλα σου
Σ' ακουμπούν στο ώμο
Κι όλα αρχίζουν να σου μιλάνε ξανά
Όπως όταν ήσουν παιδί



Είναι κάτι ψυχές
Που και μόνο που ξέρεις πως ανασαίνουν
Είσαι σίγουρος, πάλι, για τον Κόσμο

Πέννυ Μηλιά




ένα δύο τρία κι εγώ







Η απελπισία
Κάθε φορά
Καινούργιος δρόμος



Κάθε λυγμός
Κλειδί
Γι' άλλο παράθυρο
΄
τα σφιγμένα χέρια
Καινούργια μάτια
Να ψηλαφούν το άπειρο



Εξορίζω τον παλμό
Απ' τα χέρια μου
Το αίμα το ξανθό
Στο μέτωπό μου
Το άσπρο
Εκεί γύρω στα μάτια
Το μελωμένο
Στους καρπούς και
τα πλευρά μου



Γιατί να αφήνω να ρθούν οι μέρες
Ταξιδιώτες κουρασμένοι;
Στο σπίτι κανείς να τους δεχτεί
Άδεια δωμάτια στο δέρμα μου
Πατζούρια σπασμένα



Τρελλά χτυπά
Ο άνεμος στο μυαλό μου



Απιθώνουν τις βαλίτσες τους
κάτι ζωντανό σαλεύει
Το μέλλον που λυσσομανάει
Τώρα σφαδάζει αγριεμένο



Κλείνω
Να μην χωράει τίποτα πουθενά
Να γεμίσω ολόκληρη
κύβους
που παίζαμε μικρές
το' να πανω στ' άλλο
και «γύρω-γύρω όλοι
στη μέση ο»
θάλασσα
«Ένα –δύο-τρία»
κι εγώ







Πέννυ Μηλιά