ο έρωτας είναι βάρβαρος-μαύρο χιόνι

Υπάρχει τόση ένταση στον γνήσιο έρωτα,τόση απόλυτη ελπίδα,τόση απελπισία,που ακόμη και οι δολοφονίες από πάθος αντιμετωπίζονται επιεικέστερα από τα κρατικά δικαστήρια.Από τα δικαστήρια του Θεού κανένας δεν ξέρει ποιος θεωρείται φταίχτης και ποιος θύμα του.Στον έρωτα υπάρχει φόβος μεγάλος και "όπου υπάρχει φόβος η αγάπη φεύγει".Ο άλλος καταντάει τρομακτικός,γιατί ξυπνάς μια μέρα και διαπιστώνεις πως κρατάει τη ζωή σου στα χέρια του,περίπου ξυπνά το ένστικτό σου της επιβίωσης,και ποιος μπορεί να ζητήσει κριτική διαύγεια από εκείνον που θαλασσοπνίγεται?Ο άλλος καταντάει απειλητικός,είναι επικίνδυνα αθώος στην παντοδυναμία του πάνω σου.Όσο αυξάνεται ο πόθος τόσο αυξάνεται και η εξάρτηση,ο πανικός της εγκατάλειψης.
Σε τέτοια εγκλήματα,ο φόνος έρχεται όταν ο άλλος προσπαθεί να φύγει.Εκείνος που εγκαταλείπεται,τυφλός τώρα από σύνδρομο στέρησης,αγωνίζεται να συγκρατήσει τον προδότη με κάθε τρόπο.Κι ο έσχατος τρόπος κατοχής του άλλου,ο πιο απεγνωσμένος αλλά και πιο σίγουρος,είναι να του κόψει το χρόνο,να του αφαιρέσει κάθε δυνατότητα επιλογής.Να τον σκοτώσει δηλαδή,να τον μεταφέρει και να τον εναποθέσει στον ακίνητο,καθησυχαστικό κόσμο των νεκρών.Επιτέλους!Να τον εξασφαλίσει αιώνια δικό του.
Σπανιότατα ένα ερωτικό έγκλημα γίνεται από εκδίκηση.Αυτός που εκδικούμαστε έχουμε ανάγκη να παραμένει ζωντανός,να παραμένει συνειδητός,ικανός να παρατηρεί,να υποφέρει και να μετανιώνει.Περισσότερη εκδικητικότητα περιέχει μια ερωτική αυτοκτονία παρά ο φόνος του αγαπημένου.Ο δολοφόνος συνήθως αυτοκαταστρέφεται μετά ή παραδίνεται για να τιμωρηθεί.
Πώς γίνεται τέτοια ακραία συναισθήματα και βιώματα,ψυχικές καταστάσεις με τέτοιες εν σπέρματι ροπές,να τις θυμάται ύστερα κανείς χλιαρά,να μπορεί να συναντά τον άλλον που τις ενέπνευσε σαν μια κοινή,ανώδυνη παρέα?Να φλυαρεί μαζί του στο τηλέφωνο για νέες περιπέτειες και για νέα ειδύλλια με τρίτο?Είναι βεβήλωση της ίδιας μας της ζωής.Για να εξελισσόμαστε,πρέπει να θυμόμαστε.
Όποιον ερωτευτήκαμε,τον ερωτευτήκαμε κατά κάποιον τρόπο παντοτινά.Γιατί,όπως λέει ο Σεφέρης,ο έρωτας αποσβολώνει το χρόνο.Μπορεί σήμερα να μην τον ανεχόμαστε,να μην μπορούμε να μας πιάσει το χέρι,να μη θέλουμε ούτε να πλησιάσει.Όμως,όπως και να έχει καταντήσει σήμερα ένας τέως αγαπημένος,πάντοτε θα φέρει μέσα του εκείνον που υπήρξε κάποτε η ζωή μας και ο θάνατός μας,πάντοτε θα φέρει τις ώρες και το περιβάλλον που μας συντάραξε και που μας μεταμόρφωσε ισόβια.Γιατί ο καθένας μας,και όσο διαρκεί η ζωή του,είναι ένα ενιαίο σύνολο,περιέχει όλα τα πρόσωπά του,όλους τους εαυτούς που διάβηκε για να φτάσει απ'την ώρα της γέννησής του στην ώρα του θανάτου του.Τίποτα και κανένας απ'όσα και όσους υπήρξε δε θα του αφαιρεθεί.Κι εκεί,μέσα του,στο ενιαίο σύνολο που χτίζει ως το θάνατο το πρόσωπό του,θα κρύβεται και θα υπάρχει διαρκώς κι εκείνη η δική μας συγκλονιστική ιστορία μαζί του.Δε θ'αποσπαστεί ποτέ.Ακριβοπληρωμένη εικόνα κάτω από τα παλίμψηστα,που όμως υπάρχει.Πονάει,γιατί δεν πονάει μόνο εκείνο που συνέβη,αλλά,κυρίως,για εκείνο που παραλίγο να συμβεί.
Όχι,δεν πιστεύω πως όποιος ερωτεύτηκε αληθινά μπορεί κατόπιν να γίνει ειλικρινά φίλος με όποιον ερωτεύτηκε.Δεν υποφέρεται αυτή η μετάλλαξη.Είτε δεν ερωτεύτηκε αυτό το πρόσωπο ποτέ ως πρόσωπο,μόνο ένα σενάριο σχέσης,μια ιδέα απρόσωπη ερωτεύτηκε,είτε πρόκειται για χαρακτήρα-νεροκολοκύθα,δεν τον συγκλονίζει τίποτα,δεν μπορεί να πονά,δεν τον γονατίζει τίποτα,άρα δεν μπορεί ν'αγαπήσει.Αγαπάει μόνο τις ανάγκες του και όποιον και για όσο του τις καλύπτει.Εναλλάσσει επιφανειακές συντροφιές που αποκαλεί σχέσεις.Περιφέρεται στην όψη του,δεν κατεβαίνει στην ψυχή του ούτε στου άλλου την ψυχή.Χωρίζει "φιλικά",όπως διατυμπανίζει με καμάρι.Αν είναι ποτέ δυνατόν να χωρίσει κανείς δίχως πόλεμο!Δίχως φρίκη,ζήλιες,εξευτελισμό,κακίες,εκδικητικότητα.Δίχως όλα αυτά τα απαίσια αρνητικά αισθήματα που οι πειρασμοί θα τον περιτυλίξουν με φλόγα,για να καεί ή να καθαρθεί.Είναι μεγάλη πρόκληση πνευματικής ανάπτυξης ο ερωτικός χωρισμός,γι'αυτό και πονάει άγρια.Πόνος που,σαν κάθε πόνος,ερεθίζει τον ύψιστο εγωισμό και μας καλεί να τον νικήσουμε ή να μας νικήσει.
Και όταν κάποτε επουλωθεί το τραύμα,πάλι θα απομείνει,μνημείο στη μνήμη μας,εκείνη η μόνιμη πινελιά που ο Γιάννης Ξανθούλης θα ονόμαζε:Το ροζ που δεν ξέχασα.Η ερωτική σχέση είναι μαχαιριά και η κρούστα που με τον καιρό πετυχαίνουμε είναι μια ύπουλη κρούστα,να σχιστεί ξανά,με μια μικρούλα αφορμή,να αιμορραγήσει.
Γι'αυτό και τόσο συχνά οι χωρισμένοι εραστές τείνουν να συκοφαντούν με μικρότητα στους άλλους και στον εαυτό τους το αγαπημένο πλάσμα που έχασαν.Για να μειώσουν την οδύνη της απώλειας,μειώνουν την αξία του προσώπου.Και για να κρατηθούν έτσι μακριά,να έχουν λόγους να τον αποφεύγουν.Να γεννηθεί καλύτερα ανάμεσά τους μια εχθρική παρεξήγηση που σαν τάφρος να τους προστατεύει απ΄την επιδρομή της θανάσιμης έλλειψης,της θανάσιμης νοσταλγίας.Για ν'αντέξουν στο χαλασμό.Κι αυτό σε μένα φαίνεται πιο συγκινητικό και ανθρώπινο,κι ας δείχνει απολίτιστο,κακόβουλο,μικροπρεπές και βάρβαρο.Πολύ πιο φυσιολογικό από το να γίνουν φίλοι,να τα λένε από το τηλέφωνο όλα,να βγαίνουν έξω με τους νέους συντρόφους τους,να αισθάνονται άνετα.Φέρονται σαν τίποτα να μην έγινε ποτέ,γιατί,όντως,ποτέ τίποτε δεν έγινε.

Μάρω Βαμβουνάκη από:"Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης"
εκδ.Ψυχογιός 2008

με γιώτα κάπα άλφα

Κάνε μου ένα τατουάζ της λέω.Ένα τατουάζ με τ'όνομά σου,το αρχικό μόνο γράμμα του ονόματός σου πάνω στο δέρμα μου.Θέλω να μου χαράξεις ένα μικρό μελανό μι εκεί που ξεκινάει το πόδι μου,σ'αυτή την ανήλια πλαγιά,μέσα σ'εκείνο το στυφό φαράγγι των όρχεών μου.Ανάμεσα στη βάση του μηρού και στη βάση του πέους,μια απόσταση μοιρασμένη όσο και μικρή,εκεί κοντύτερα στο δεύτερο ν'αφήσεις ένα θησαυρό σου κάπως κρυμένο μέσα στις λόχμες τις μυροφόρες."Υπό την σκέπην" σχεδόν να μην φαίνεται,εκεί με τέχνη κέντησέ μου ένα μικρό μι, του ονόματός σου το κόσμημα.Να είναι ένα εικονοστάσι της αγάπης σου.Σαν εκείνο το πέτρινο μικρό εικονοστάσι που προσπερνάμε στους επαρχιακούς δρόμους της Ελλάδας,σε στροφές και γκρεμούς ζοφερούς,εκεί που κάποιος κινδύνεψε,τραυματίστηκε και σώθηκε.Εκεί ακριβώς που ο θάνατος βιαστικός δε στάθηκε,μια χειραψία το πολύ,μια υπενθύμιση.Και ο ζωντανός,αυτός που επέζησε και θυμάται,τιμάει και αγιάζει το χώρο της συνάντησης,τον θεοποιεί αφφιερώνοντας ένα πέτρινο οίκο στους θεούς τους παραστάτες του,όπως λέει και διαδίδει.Μέσα του όμως βαθιά το τάμα είναι για το θάνατο,στο φόβο και στο θάνατο,παρά τους στεγασμένους κι ασφαλείς άγιους όποιας ταυτότητας.
Έτσι κι εσύ.
Το μικρό σου αρχικό γράμμα,ένα εικονοστάσι δικό σου στους ορεινούς δρόμους του κορμιού μου.Κάθε φορά που αρμενίζοντας θα περνάς παρασυρμένη αλλόφρονη από κει φιλώντας κι ανασαίνοντας βαριά,κάθε φορά που έχοντας χαθεί στους τόσους δρόμους και μονοπάτια θ'αποφεύγεις την έξοδο,τότε περνώντα αργά θ'ασπάζεσαι με ευλάβεια,κλειστά μάτια και χείλια υγρά το δικό σου εικόνισμα,το δικό σου ιερό.Θα κάνεις τον παράξενο σταυρό σου διαβαίνοντας,θ'ανάβεις το μικρό κερί στα χέρια σου κοιτώντας τη φλόγα του να δυναμώνει με κατάνυξη,χαϊδεύοντας το σκούρο καλλίγραμμο σημάδι με τα τρεμάμενα δάχτυλά σου μέσα σ'εκείνο το χαλασμό του πάθους.Εκεί,καθώς θα οδηγείς και θα οδηγείσαι στις επικίνδυνες στροφές του κορμιού μου διαγράφοντας τις ανηφόρες και χαλαρώνοντας στις κατωφέρειες,μύριοι κίνδυνοι σε κάθε σου βήμα,σε κάθε σου μέτρο θα παραμονεύουν να σε τινάξουν ψηλά,να σκοτώσουν τις αισθήσεις σου μια για πάντα.Εσύ θα βλέπεις το βωμό σου,του γράμματος το άστρο,ένα σημείο στίξης και αναφοράς,θα ησυχάζεις,δεν κινδυνεύεις,είσαι σε μέρη γνώριμα,δεν θα φοβάσαι πια.Και θ'ανοίγεσαι σε πιο τολμηρά έργα,και θ'απλώνεις τα χέρια σου σε κινήσεις πιο αποτρόπαιες κι επονείδιστες,θάλασσες πιο φουρτουνιασμένες θα θες να σε τυλίξουν,αντέχεις τώρα.Μπορείς ν'αντέξεις πια,όσο κρατάς τα δάχτυλα σφιχτά κολλημένα πάνω στο δικό σου τάμα,στους δικούς σου θεούς.Ο έρωτας κι ο θάνατος ξορκίζονται με τον ίδιο τρόπο.Μ'ένα εικόνισμα αφιέρωσης,μια λέξη λατρείας,ένα μόνο γράμμα πάθους.Χτισμένο το τάμα στη γη ή στη σάρκα δεν έχει σημασία,αρκεί ο κίνδυνος να πέρασε κάποτε από κει,ο φόβος να πλανάται ακόμα,η ανάμνηση να είναι ζωντανή πάντα.Τότε ο έρωτας κι ο θάνατος παραμερίζουν,σέβονται κι αφήνουν τους απασχολημένους ταξιδιώτες και παθιασμένους εξερευνητές να χαρούν την ομορφιά και τη δύναμη των φυσικών τοπίων.

Ντάνης Φώτος.

"βασιλιά της καρδιάς μου
κι απ' το τατουάζ μου
εσύ με πονάς και με καις
πιο πολύ..."

Αφροδίτη Μάνου

ο δαιμονιστής

Όμως καθώς περνούσαν οι μήνες,μέσα μου άρχισε να μεγαλώνει ένα κενό.Είναι κάτι που ένιωθα πάντα τον πρώτο καιρό της καινούριας μου ζωής και δεν μπορώ να το περιγράψω.Κάτι σαν συνολική απουσία του εαυτού μου,των άλλων,του κόσμου.Σαν να στέκεσαι μπροστά σ'έναν καθρέφτη,να προσπαθείς να κοιταχτείς και να μη βλέπεις τίποτα,και ξαφνικά καταλαβαίνεις πως όχι μόνο δεν υπάρχει καθρέφτης,αλλά πως δεν υπάρχεις ούτε εσύ.Υποθέτω πως η ανθρώπινη ύπαρξη,η αίσθηση του εαυτού,διαμορφώνεται και δυναμώνει με τα χρόνια μέσα από την παρουσία άλλων ανθρώπων,που την ορίζουν.Εμείς,ακριβώς επειδή δεν μπορούμε να συνδεθούμε πραγματικά με κανέναν άνθρωπο-εξ'αιτίας του μυστικού της φύσης μας που αδυνατούμε να αποκαλύψουμε-δεν μπορούμε ποτέ να ορίσουμε απολύτως τον εαυτό μας,το ποιοι είμαστε.Γι'αυτό συχνά αλλάζουμε σώμα χωρίς να συντρέχει λόγος ηλικίας ή ασθένειας,επειδή μέσα στον ατελή εαυτό μας,τον αποστερημένο απ'την αγάπη,το μίσος,τα ειλικρινή αισθήματα των άλλων,που φτιάχνουν με το καθρέφτισμά τους πάνω σου αυτό που στην ουσία λέγεται ψυχή,πλήττουμε θανάσιμα.Μες στην αθανασία μας είμαστε σαν άψυχοι,η συνεχής μας ύπαρξη είναι σαν συνεχής ανυπαρξία.Κι αυτή είναι μια έλλειψη που δεν αναπληρώνεται με τίποτα.
Στη βάση της,είμαι βέβαιος,κρύβεται η κατάρα μας,η αδυναμίας μας να κάνουμε έρωτα.Έτσι αφού κατά βάθος όλες οι ανθρώπινες σχέσεις περιέχουν σε κάποιο μέτρο αυτό το άφταστο για μας μυστήριο,ζούμε μετέωροι.[...]
Αυτή ήταν η λέξη που με διέβρωσε.Αγάπη.Σχεδόν αγνοούσα τη σημασία της,νομίζω ακόμα την αγνοώ.Ποτέ δεν μου είχε απευθυνθεί.Και τώρα ένας άνθρωπος της ηλικίας μου μου τη χάριζε απλόχερα,έστω κι απ'το τηλέφωνο.Έστω και με την υποψία ενός έρωτα που δεν είχε ακόμη ολότελα σβηστεί.Δεν μου ζητούσε κάποιο αντάλλαγμα,δεν περίμενε να του τηλεφωνήσω εγώ.Μ'έπαιρνε και με ρωτούσε για τη ζωή μου,που δεν ήταν καν δική μου,και αισθανόμουν πως τον ένοιαζε,πως με κάποιο τρόπο-αυτό διευκρίνιζε και ο ίδιος-ήθελε να με φροντίσει.Κι ύστερα από λίγο σκέφτηκα να τον αφήσω.[...]
Αλλά εγώ δεν το ήξερα,δεν θα μπορούσα να το ξέρω.Απεναντίας έκανα το βασανιστήριο πιο δριμύ εν αγνοία μου.Αποφάσισα να μπω κι εγώ στη ζωή του,όπως προσπαθούσε να κάνει εκείνος.Ήμασταν κι οι δύο νέοι,ένιωθα πως οι ζωές μας έμοιαζαν.Αν χειριζόμουν την κατάσταση σωστά-έλεγα στον εαυτό μου-ίσως κατόρθωνα για πρώτη φορά,και στο κορμί μιας απροσδόκητης νεότητας,να βρω το σημείο αναφοράς,τον άνθρωπο που θα με συντρόφευε και θα μ'έκανε να ξεχάσω πόσο πολύ μισούσα τη ζωή.

αποσπάσματα από το μυθιστόρημα του Αύγουστου Κορτώ,"Ο δαιμονιστής"
εκδ.Καστανιώτη,2007

γυναίκα σε στάση φαύλης αναμονής

από την έξω τη μεριά γυναίκα σε στάση φαύλης αναμονής
άκρατη ποζάρει στη δίνη της παρομοίωσής της
καθώς από το διερχόμενο ανοιχτό παράθυρο
ξεπροβάλλει προσεχώς σαν το κυρίως θέμα
ειδυλλιακό τοπίο νεκρής φύσης,
που με τους σταλακτίτες επικεφαλής
σεληνιάζεται ανερμάτιστα
στου ποταμού- ποιήματος τον ολοκάθαρο καθρέπτη,
καθώς δύο σύννεφα με κιβωτό χρωμάτων
λικνίζονται στο παραθύρι το χθεσινού λυγμού

δρομολόγια επιθυμιών αεί και νυν μ’ επιστροφή
από το ζουμ όπου δαγκώνει τα όνειρα στις ρώγες:
ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας μας

Τάσος Κάρτας